𝒎'𝒍𝒂𝒅𝒚 | 𝒍𝒂𝒅𝒚𝒏𝒐𝒊𝒓 [✓]

thirteen☂︎

Yayınlanma Tarihi:
23.11.2020

°Yazar°

Haftalar geçmişti. Gabriel bütün eşyaları toplatmıştı. Adrien da eşyalarını toplamıştı.

"Adrien son 1 saatin"

Adrien odasında oturuyordu. Ağlamamak için zor duruyordu. Son kez Leydisini görmek istiyordu.. son kez Marinette'i.

"Plagg pençeler!"

***

°Marinette°

*tık* *tık* *tık*

Masamdan kafamı kaldırıp cama baktım. Kara Kedi yani Adrien burdaydı. Nerdeyse her gün görüşüyorduk. Niye şimdi dönüşmüş haliyle gelmişti?

"Geliyorum"

Ayaklanıp balkona çıktım.

"Neden geldin Kedi?"

"Son 1 saat"

"Ne?"

"Gidiyorum"

Boğazım düğümlendi.. Hani bazı anlar olur o an hiç gelmeyecek gibi.. Ben gerçekten o kadar inandırmıştım ki kendimi gitmeyeceğine şuan çok daha kötü durumdayım.

"O yüzden geldim.."

"B-ben.."

"Hayır sakın ağlama"

"Adrien.. Ben.. sensiz naparım b-bilmiyorum.."

"Ben de sensiz yapamam ama lütfen ben yokken hep aynı kal olur mu..?"

"Sadece.. Sensiz hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.."

"Leydim lütfen yapma böyle.. Benim yüzümden bu halde olman kalbimi çok acıtıyor.."

"Baban niye aniden böyle bir karar aldı?"

Şok olmuş gibi gözleri açıldı.

"Benim için daha iyi olacağını düşünüyormuş.. Ve..-"

"Ve ne?"

"Boşver"

"Adrien söyler misin..? Baban hakkında bilmediğim bir şey mi var?"

"Bunu söyleyemem"

"Ama niye?"

"Olmaz, zorlama lütfen"

"Peki.."

Kısa bir sessizlik oldu. Sonrasında Kara Kedi konuştu.

"Seni seviyorum"

"Be-ben de seni.."

"1 saatten az kaldı.."

"Biliyorum.."

"B-benim g-gitmem lazım g-galiba"

"Dur hayır lütfen"

"Marinette be-"

"Adrien anlamıyosun sana bu kadar aşık olmuşken seni kaybedemem"

Ağlamaya başladım. Göz yaşlarımı tutamadım. Hemen bana sarıldı.

"B-ben.. Ben yapamam.. Sensiz.. Yapamam işte"

"Ben de.. Ama lütfen ağlama.."

O da ağlıyordu ama yine de kendisini tutuyordu..

"Hayatımda tanıdığım en harika insan sensin Leydim.."

"Sen de benim hayatımda tanıdığım en mükemmel kişisin.."

Kara Kedi'nin çubuğu biplemişti.

"B-bu ne?"

"Son 10 dakika.."

"A-ama.."

"Leydim lütfen devam edersek daha zor olacak.."

Sustum.

Sopasını atmaya hazırlandı. Arkasını döndü bana. Gözlerimdeki yaşlar çok hızlı bir şekilde süzülüyordu.

Sopasını atacakken kafasını bana döndü.

"Seni seviyorum ama gitmem lazım.. Belki.. başka bir evrende buluşuruz... Değil mi Leydim?"

Boğazım düğümlendi. Konuşamadım. Kafamı salladım. Bana son kez baktı ve sopasını attı.

Gitmişti.

***

[3 ay sonra]

°Yazar°

Alya okul çantasını takmıştı. Annesine son kez görüşürüz dedikten sonra okuluna doğru yola çıktı. Nino ile buluştuktan sonra birlikte okula girdiler. Sıralarına geçtiler.

En yakın arkadaşı Marinette "o" gittiğinden beri eskisi gibi değildi. Artık Marinette değil gibiydi. Kimseyle konuşmuyordu. Çok soğuktu. Ne kadar deneselerde eskisi gibi olamıyordu.

Öğle arası olmuştu. Herkes yemek yemek için sınıftan çıkmıştı. Marinette eline kağıt kalemini aldı, bir şeyler yazmaya başladı. Yazdığı kağıdı Alya'nın çantasına sıkıştırdı sonra kendi çantasını alıp gitti.

Evine geldiğinde ailesine selam verdi. Hala eşyaları topluyolardı. Kendi odasına çıktı ve o posterleri nereye koyacağına karar vermeye çalıştı. Hepsini çöpe atacağı koliye koydu. Kitaplarını, çalışmalarını, çizimlerini hepsini ayrı bir koliye koydu.

"Ben hazırım!"

Ailesine bağırarak söyledi. Aşağı kolilerini teker teker indirdi.

Telefonunu açtı, hala mesaj yoktu. Notu daha görmemişti galiba.

Dışarıya çıkıp arabaya bindi. İçinden hiçbir şey geçmiyordu. Bazen sonsuz olacağını düşündüğün şey bile sonsuz olmuyordu.

***

Son bölüm bundan sonraki, bugün yazmayı düşünüyorum. Umarım çok saçmalamamışımdır.. Okuduğunuz için teşekkürler!