-9vila-

وَإِذَا دَفَنُونِي..
            أَسْوَلفَ بِيكَ المَيِّتِين
            دِيوَانْ بِمَحَبَّتَكْ أَنْصِبْ هِنَاكْ.

٧:٧مَ

لـَم يڪَن لـي نصـيب
            مـن الاشيـاء
            الـتي احـببتها
            سوى النـظر مـن
            بـعَيـد..

١١:١١مَ 

هَلْ تَرَوْنَ الحُسْنَ مِثْلِي صَاغَهُ وَبَنَاهْ؟
            أَمْ أَنَّ بَدْرَ الدُّجَى مِنْ حُسْنِهَا احْتَذَاهْ؟

الذمه اليقره حرف. 

َ

َ

١٠:١٠مَ

در آن قفس که تو باشی، قفس چه زندان است
            که مرغ روح در این دام، شاد و خندان است
            
            نگاه گرم تو آتش به جان و دل افکند
            خیال روی تو آرامِ جانِ نالان است
            
            بیا که بوی تو پیچیده در تمام جهان
            حضورِ لعلِ لبت مایهٔ دل و جان است
            
            تو آفتابِ منی، در میانِ این شبِ تار
            که نورِ ماه از آن رویِ تو گریزان است
            
            به جز خیالِ تو در سر مرا هوایی نیست
            تمامِ هستیِ من بندِ این وصالِ جان است
            
            هزار جانِ گرامی فدایِ یک مژه‌ات
            که نازِ چشمِ تو بر جان و دل گران است
            
            شرابِ لعلِ لبت را به من بده ساقی
            که عمرِ ما به همین لحظه درگذران است
            
            دلم به یادِ تو خوش، روحبخش و طوفانی‌ست
            که موجِ عشقِ تو طوفانِ بی‌کران است
            
            بیا که بی‌تو جهان سرد و تیره و تار است
            صدای پای تو آرامِ این زمان است