Bora Karabey

burada da çok özlemiştim seni. burası da seni çok özlediğim yerlerden birisi. sensiz üşüdüğüm... eksik kaldığım... neredeyse öldüğüm yerlerden birisi.

tam burada... tam burada durmuştum. demiştim ki, "güneş tepesinde mi, yoksa o da zifiri karanlığa mi bakıyor benim gibi? nerede? tam şu an aklında geçiyor muyumdur? o da düşünüyor mudur beni?" 

içimde her zaman bir ukde olarak kalacak o halin 

Sende az kurnaz değilsin Karabey, unutmadık.

Bora, adamın gözlerinde her ne gördüyse yeniden bana döndü. "Endişelenme. Ve bana verdiğin sözü unutma," dedi. Gülümsedi fakat bu gülümsemenin ne kadar zoraki olduğunu göz bebekleri ele veriyordu. "Ben yeniden yanına geldiğimde... Bana kaç hafta sürem olduğunu söyleyeceksin. Bunu öğren mutlaka..." dedi. Alnımdan öptü ve elimi bıraktı. "Seni seviyorum." Cebinden çıkarttığı arabasının anahtarını, elinde tuttuğu telefonuyla beraber bana uzatırken, "Bunlar sana lazım olacak, köpeğe göz kulak ol... A-a! Adını unuttum resmen." 
            
            "Noir," dedim. 
            
            "Noir," dedi.