Dostałam kopa motywacyjnego, by pisać MKW, więc siedzę przy poprawkach rozdziału XV i to w nim zobaczymy Koszyce oraz przysięgę Marii. W nim też pojawi się powrót Łokietkówny do Budy, żeby zachować oryginał ilości rozdziałów.
I powiem Wam, ciekawie się pisze kłócących się polskich panów. Pokusiłam się również o autonawiązanie, co ci, którzy mnie śledzą już dłużej, na pewno wyłapią. Mały przedsmaczek dla Was:
"— Pax, pax, panowie! — Arcybiskup gnieźnieński Janusz Suchywilk rozłożył swoje niemłode już ręce w geście, jakby miał zaraz zmówić Modlitwę Pańską. — Krzykiem do niczego nie dojdziemy. Dobiesławie, z całym szacunkiem dla twych osiągnięć dla Korony, lecz spójrzmy prawdzie w oczy: Maria to dziecko — zaakcentował to słowo, a jego zwykle spokojny głos poniósł się po sali. — A przy niej jest Luksemburczyk. Chcielibyście Niemca na tronie, panowie? By rządził się po swojemu? Wy, krakowscy możni, chcecie Niemca, kiedy to wasza pani Wanda, rzuciła się w toń Wisły, by nie poddać Krakowa Roderykowi Germanowi?
— Nie przypominajcie dawnych dziejów, dawno i nieprawda — sarknął syn Kurozwęckiego, Zawisza, również odziany w biskupie szaty. — Jesteśmy związani przysięgą, zostaliśmy za to sowicie wynagrodzeni! Co ma ten wasz Piast, co wam da, by uznać jego prawa? Chyba nasze urzędy, nasz tron!
— Wasz tron?! — Żachnął się któryś Grzymalita, powstając zaraz we wściekłości. — A gdzie była stolica, dopóki Odnowiciel jej nie przeniósł?! Nie w Gnieźnie?! Czyścicie buty Andegawenom, obcym, zaprosilibyście samego diabła na tron, byleby Wielkopolska była względem was podrzędna!
— Odszczekaj te słowa, pusty łbie! — Wrzasnął na niego drugi syn Dobiesława, Krzesław. — Wszystko co robimy, robimy dla Polski, dla jej świetności!
— I dla waszej sakiewki — odparł mu inny Wielkopolanin, przerywając kłótnię wybuchem śmiechu.
Jeno młody Spytek z Melsztyna, stojący niepewnie obok swojego kuzyna Jana z Tarnowa, patrzył na atmosferę na sali z wyraźnym obrzydzeniem."
