Uzun zamandır bir şeyler yazmıyormuşum. Azıcık konuşup derse döneyim bari :) Buraya gelmeyeli hem iyi hem de kötü şeyler yaşadım. Mühendislik kazandım, 2. sınıf bile oldum hatta. Sonra babamın yıllardır uğruna emek verdiği iş oldu ve şu an Almanya'da, babasına düşkün bir kız olarak ne kadar onun adına deliler gibi sevinsem de hep bir tarafım ağlamaklı duruyor. Kimse oraya dokunmasa hepimiz için en iyisi olur muhtemelen mxpqöslwös. Babamdan uzaklaştım diye üzülürken aynı zamanda babam yurt dışına çıkmadan hemen önce dayımı kaybettik. İlk defa bu kadar yakınımdan birini kaybetmek ne bileyim tarifi çok zor bir şeymiş. Sevdiklerimi kaybetme korkumu daha da tetikledi. İlk defa birinin tabutuna sımsıkı sarılıp sesimi duyurmaya çalıştım. Sesimi duyduğuna da eminim dayıcım, hiç şüphem yok bundan. Bu süreçte yakın arkadaşım olduğunu düşündüğüm kişiyle yollarımızı ayırdım. Çünkü sevdiğin insanın sana en ihtiyacın olduğu zamanda iyi gelmesini beklerken gelmediğini hissetmen ayrıca yaralayan bir şeymiş. Açıkçası duygularımı dengeli yaşama işi de güçleşti öxğqöspqms. Hep ya en uç ya da en dip şekilde yaşıyorum. Seviyorsam karşıdaki için problem yok da aksi varsa uçlarda yaşamam hoş olmayabiliyor. Velhasılıkelam dengem şaştı. Son yaşananlara veriyorum bunu.
Ama düzeleceğiz, inanıyorum. Her şey yoluna girecek. Allah'tan ümidi kesenlerden olmadık çok şükür. İyiyiz daha da iyi olacağız. Her halimize şükür.
Sözlerimi dayıma ithafen bitirmek istiyorum.
Umarım yattığın yerde rahatsındır. Yarın sensiz 4. ayımıza gireceğiz ve biz buna henüz alışamadık. Numaran hâlâ rehberimde, denk geldiğimdeki kala kalışlarımı tarif edemiyorum. Mesaj kutumda duran mesajını silemiyorum. Keşke daha çok mesajların, sesin, videon olsaydı diyorum ama yok. Ara ara gerçekler yüzüme vurduğunda o anki hislerimi keşke bilsen. Seni çok özledik, biricik dedeme de selamlarımızı ilet. Bizi cennetin kapısında bekliyor olun umarım.
Sevgi ve de özlemlerimle.
