cankırıkları

@me_polatt

110322
          1640
          
          Yaşadığımız şeyler o anla alakalı sanıyoruz ama şu anımız geçmişte olanlarla, gelecekte olacaklarla bağlantılı sadece. Hiçbir şey tek başına var olmuyor, zaman da dahil. Tek başına var olduğunu veya yok olacağını düşünen insanlar bile tek başına değilse? Ne bileyim ben, zamanların arasında sıkışıp kalmışız işte. Savruluyoruz veya bekliyoruz. Daha kötüsünün bizi bulmasını, daha iyisine sıra gelmesini. Kötüden kaçmak veya iyiye ulaşmaya çalışmak yok mesela. Beklemek, sıkışmak, boğulmak, döngülerin ihtimallerinde ölüp ölüp dirilmek var. Bazen sadece bunlar var, diğerleri silikleşmiş oluyor. Göremiyor kimse. Çünkü görmekten kaçmak veya görmeye koşmak diye bir şey yok, hiç olmadı.
          
          1648

Normalde her şeye üşenen ben hemen hemen bütün yazılarını okudum gxgdgd nasılsın peki ama öylesine bir iyiyim cevabı almak için değil gerçekten nasıl olduğunu merak ettiğim için soruyorum (:

090521
          21.14
          
          Ailemin bende yara olarak kalmasını istemiyorum. Bir gün, mezarları başında, beni birbirlerinden neden korumadıklarını sormak istemiyorum. Neden her zaman sustuklarını veya en azından birinin yanımda olmadığını sormak istemiyorum. Böyle şeylerin olmaması lazımdı, evde çıkan neredeyse her tartışmada haklı olanın yanında olan çocuk için, olmamalıydı. Ve o çocuğun yeniden kasılıp titremelere başlamaması lazımdı, çok çabaladı çünkü. Yeniden olmaz, yeniden başlayamaz. Herkese karşı tek başına, kimsesiz savaşmak zorunda olsa bile, yeniden olmaz. Sırf ailesi, sadece yara olmasın diye kendini yaralayıp duramaz artık. Olmamalı, olmayacak.
          
          Neden böyle oluyor bilmiyorum. Yani, evde tartışma olduğu zaman kimse üzülmesin, hasar almasın diye uğraşmaya çalışıyorum. Ama ben evden biriyle tartıştığım zaman (özellikle annemle), diğerlerinin umursadığı tek şey balkon kapısının açık olması ve sesimizin dışarı gidip komşuları rahatsız etmesi. Gerçekten neden böyle? Biri çıkıp dese ki şu yüzden böyleler, tamam der devam ederim. Ama böyle olduğu zaman, ortada kabullenecek hiçbir şey olmuyor. Bir baba, kızının üzülmesini neden ister ki? İster mi ki? Neden hep göz ardı edilen oluyorum? Bir sebebi vardır mutlaka. Belki de tek sebebi, onlardaki değerimin veya önemimin bu kadar olması. Hiçliğe yakın, hiçlikten gelen. Özensiz? Sanırım oldu.
          
          Tabi bir şeyler böyle diye, yaşamaktan vazgeçecek değilim veya onlar ailem olmaktan çıkacak değil. Sonuçta, ne olursa olsun aile olduğu gibi kalmak zorunda, değil mi? Ama, insanın ömrünün sonuna kadar eksik olarak, yara olarak öylece kalıyor. Belki hep kanıyor belki de bazı sevgilerle kabuk tutmaya çalışıyor.
          
          Olmasın işte böyle, çok şey mi istiyorum sanki... Böyle olması boğuyor beni. Korkutuyor, kendimi ne kadar kasarsam kasayım birileri sesimi duyar da kazara yanıma gelir diye korkuyorum. Böyle olmasaydı, daha iyi olurdu bir şeyler; böyle olmamalıydı işte.

Yazılarına baktım ve seni çok umutsuz gördüm. Sorun nedir? Eğer kendini yalnız hissediyorsan ya da kimsenin seni anlamadığını düşünüyorsan benimle konuşabilirsin. Sana daima yardımcı olurum. 

060221
          19.23
          
          Anlatmak istediğim çok şey var,
          Çoğu zaman.
          Bir başlasam durmuyorum,
          Biliyorsun zaten bunu.
          Beni susturmamak için,
          Susup duruyorsun
          Onu da giderek yapıyorsun zaten.
          Paylaşmak istediğim şeyler var.
          Şarkılar, kitaplar, kediler...
          Bunları da biliyorsun
          Ve ben de,
          Paylaşsam bile
          Almayacağını biliyorum.
          Yalnız değilim,
          Yalnız hissettiğim de yok.
          Sadece,
          Eksikliğin hissettiriyor kendini.
          Olduğu gibi,
          Somut hissedebiliyorum.
          Yapmamam gereken ne varsa,
          Yaptım bir yerlerde.
          Sanırım artık durmalıyım ve
          Seni kurtarmalıyım bir şekilde.
          N'apıp eder yolunu bulurum
          Ve sen bunu da biliyorsundur zaten...
          
          19.28

191220
          02.05
          
          Dursam sadece...
          Durduğum zaman
          Yorgunluğum geçecek,
          Bitecek sansam...
          Öylece dursam ve
          Ağlasam günlerce,
          Yorgunluğumun da akıp gideceğini
          Düşünerek.
          Ama gitmese, 
          Ama geçmese ve bitmese hiçbir şey
          Veya her şey.
          Yine de dursam sadece.
          Kırıklarımın toparlanacağını,
          Parça parça kalmayacağını da
          Sanarım hem.
          Durabilsem öylece
          Ve tadını çıkarsam yorgunluğun...
          Bittiğini düşünene kadar ağlasam,
          Geçtiğini zannedene kadar dursam,
          N'olur ki?
          Bitse her şey diyeceğim ama
          Bunu çoktan bıraktım sanırım..
          Toparlansın o zaman,
          En azından bu olsun.
          Sürekli kırıkların üstünde,
          Çoğu zaman yenileri eklenerek,
          Yürünmez ki..
          Yürünemez dimi?
          Ama bi'şekilde yürümeli...
          Kısa yol aramadan, bulmadan.
          Eksilerek ve çoğalarak.
          Bi'şekilde...
          
          02.13

121220
          01.29
          
          Yorulmuş gibiyim veya yorulduğum kadarım, yeniden. Ve yeniden düşünüyorum, insanların yaralarını görebilsek ne olurdu, diye. Veya en azından kırıklarımızı görsek... Zor değil ki bu, ama olmuyor işte. Onun da sebebi belli değil. Yoruldum ama olmuş şeylerden mi yoksa olan şeylerden mi ayırt edemiyorum.
          
          Bizim kalbimize gerçekten bıçak falan sokan var mı yoksa biz bunu kafamızda sembolleştirdik mi bilmiyorum ama insan durup baktığı zaman, bazı yaraları hissedebiliyor. Bazı sızılar sanki ilk andaki gibi, taze. Yara izleri aylar geçmemiş gibi taze, göze batıyor. İzleri görmezden gelsek bile, o anki sızlama hala aynı...
          
          O ana geri koşmak ve küçük çocuğu sarmak isterdim ve o da bunu isterdi, biliyorum. Belki durdurabilirdim, belki de yapmazdım. Yapmasa, iyileştirecek bir yarası olmazdı çünkü. Canının çok acıdığını bildiğim halde durdurmazdım, sanırım. Ama yanında olurdum, yarasını ben de öperdim. Onun öpmesine gerek kalmazdı bile... En olmadı beraber ağlardık çünkü o buna da razıydı, bunu da biliyorum.
          
          Gelecekteki Ebrar'ın, geriye dönüp bana sarılacağını da biliyorum. Beni sımsıkı saracağını, şu anda yanımda olmak isteyip benimle beraber ağlamak isteyeceğini de biliyorum...
          
          01.38

281120
          18.57
          
          Kim kimi sever,
          Sebebe ihtiyaç duymadan?
          Kim kimi sevebilir,
          Çıkarsız,
          Maddi karşılık beklemeksizin?
          Çocuklar sever,
          Çocuklar sevebilir;
          Anne babalarını.
          Ve ne maddiyat isterler
          Ne de ona benzer şeyler...
          Bi'sarılma,
          Bi'gülümseme ister çocuklar.
          Bir de,
          Büyükler için zor ve zahmetli olsa da,
          Sevgi.
          Sevilmek,
          Bunu hissedebilmek ister çocuklar.
          Sevgisizlik, mahvetti çocukları.
          Klasik vardır,
          Çocuğu döven annesi olsa bile
          Anne, diye ağlar çocuk.
          Mahvettiler çocukları,
          Sevmek için
          Kırk sebebe ihtiyaç duyan,
          Öylece sevemeyen insanlar...
          
          18.56

kitap istiyoruz