Yazarım özlemişim ya seni, seni darlamayı. Ne kadar da uzun zaman olmuş. Geri döndüğünde çok mutlu olmuştum. Alabora'yı çok seviyordum. Sonra sen benim yazarım oldun. İstesem de hiçbir kitabı okurken senin kitaplarını okuduğumda hissettiğim gibi hissedemiyorum ve ben senin mesajlarıma cevap verdiğin ilk zamanlardaki halim gibi kalabilmeyi isterdim. Hayat bu. Bazı şeyler değişiyor. Mesela sen gittin ve ben senin yokluğuna alışmak zorundayım. Yine de oralarda bir yerlerde huzurlu bir şekilde uyuduğun düşüncesi beni mutlu ediyor. Yazarım umarım olduğun yerde mutlusundur. Ben sadece gecenin karanlığında senden uzaklarda bir yerlerde seni unutmayan biri olduğunu bilmeni istedim. Bazen bazı insanların hayatında sandığımızdan daha çok yer kaplıyoruz. Sen benim için o insanlardan birisin ve ben senin mesaj panonu mesajlarıma doldurmaya çalışıyorum çünkü döndüğünde seni unutmayan birilerinin olduğunu gör istedim çünkü bazen buna ihtiyacımız oluyor. Umarım bunu okuyarsan eğer seni gülümsetebilmişimdir. Mutlu ol ve bazen gecenin karanlığında gökyüzüne baktığında seninle aynı gökyüzüne bakan, seninle gerçek hayatta tanışmamış olsa da seni seven biri olduğunu hatırla. Ben şimdilik gidiyorum. Sen dönene kadar anın tadını çıkaracağım. Olur da bir gün dönersin diye sen dönünce konuşuruz belki demek istiyorum. Umarım yani. Bu kadar uzun bir yazı yazdığım için özür dilerim. Sanırım yazmaya ihtiyacım vardı. Sen o kadar uzun zamandır yoksun ki içimde çok şey birikmiş. Ben gidiyorum. Bu sefer gerçekten gidiyorum.
Sen döndüğünde görüşmek dileğiyle ;
- Alice (Senin yokluğunda seni unutmayan biri)
Not : Aklıma sen geldin. Eski mesajlarınızı okudum. Seninle ilk konuşmamızın üzerinden yaklaşık dört yıl geçtiğine inanamıyorum. Sen inanabiliyor musun?
