Wędruję między słowami
jak nocny wędrowiec pośród gwiazd,
szukając dróg,
których nikt jeszcze nie nazwał.

W dłoniach noszę iskry marzeń,
w oddechu mgły zapomnianych snów,
a każde zdanie, które tworzę,
jest jak dotyk ciszy na skórze duszy.

Zbieram szepty z krańców światów,
przemieniam je w słowa i obrazy,
by opowiadać historie
tym, którzy słyszą więcej niż echo.

Niech moje wiersze będą
twoim lampionem w ciemności,
twoją gwiazdą na nieznanym niebie,
twoim zaklęciem na najcichsze noce.

Bo tutaj,
wśród liter i światła,
wszyscy jesteśmy wędrowcami
uczącymi się tańca snów.