𝓪𝓲𝓸𝓷

O diyor ki bana: 
          
          - Sen kendi sesinle kül olursun ey! Kerem gibi yana yana...
           "Deeeert çok, hemdert yok" 
          Yürek- 
          -lerin 
          kulak-
           -ları 
          sağır... 
          
          Hava kurşun gibi ağır... 
          
          Ben diyorum ki ona:
           - Kül 
          olayım 
          Kerem 
          gibi
           yana
           yana. 
          
          Ben yanmasam
           sen yanmasan 
          biz yanmasak,
           nasıl 
          çıkar 
          karan-
           -lıklar 
          aydın- 
          -lığa..

Gönlüm isterdi ki boynuna kırmızılığımı ellerimle takayım. Sıcacık tutsun bedenini, hiç üşüme, sıcaklığımı yanında taşı. Kalbinde. 
          Sert rüzgarlar boynunu okşadığında korusun seni. Hisset sıcaklığımı, sevgimi, nezaketimi.
          Senin kalbin en güzellerine açık, en hoş düşüncelere, fikirlere.
          sen ben
          Biz 
          Bu satırlar boş sözlerden ibaret değil
          bir saniye, bir salisiye görmek bile seni.
          Tutuşturur yakar tüm devrelerimi
          Bir yazar bir şair değilim belki
          Tutkun beni cezbeder
          Aklımı başımdan alır
          Yazdırır bana sözler
          özelin de özeli
          Kalbimin güzeli
          En gizli sevgilim

felsefe okuyup mutlu olmak
          mutlu olup işsiz olmak
          piskoloji okuyup iş sahibi olmak
          iş sahibi olup filozof olamamak

kendimi anlatıcam bir gün paragraflarla bu satırlarda ve dostlarıma karşı düşüncelerimi, biriciğim de dahil :>

ben bazen ne hissetiğimi bilmiyorum. Arkadaşlarımı bazen çok seviyorum bazen ise nefret ediyorum ama onlar benim için kıymetli... ama kendimi anlamlandırmak zor, anlaşılmak istiyorum sadece. Onların beni anlamasını beklemek aptalıktan başka birşey olmaz.. çünkü onlar inançlı insanlar beni anlamaları için aynı süreçlerden geçmeleri gerekirdi, zorunda değiler ama banzen çok yanlız hissediyorum işte, varlık içinde yokluk durumu sanki... 

Ben ve arkadaşlarıma gösterdiğim kişiliğim o kadar farklılar ki... her gece kendimi bilmez gibi davrandığım için acı çekiyorum, olmadığım birisi gibi davranmak "zorunda" hissetiğim için. Okulda söylediğim her bir söz, yaptığım her bir şaka için pişmanlık duyuyorum.. çünkü ben bu değilim. Sözlerim sadece acı veriyor. Keşke en doğal halimle kalabilsem.

gerçek sevgi neymiş, senin için öğrenmek istiyorum. seni anlamak istiyorum, kuru kuruya sevmek değil. Seni derinden hissetmek istiyorum.

ah kıymetlim, merak ediyorum acaba duvarı ellerimle seni düşünerek okşadığımı duysaydın bana güller miydin? :> senin güzel yüzünü ellerimle sevmek ve gözlerinin içine bakarak seni anladığımı söylemek istiyorum.

Şu an lúman bile ilgi çekicilikten çıktı. Ah bu içimdeki çelişki mahvoluyorum. Seviyor muyum ? Sevmiyor muyum ? Ne tür bir varoluşum ben... korkunç birisiyim... duygularım sürekli değişiyor

Ben sevgili istemiyorum ben artık yapamıyorum. Sadece oyun oynayacak, beni anlayacak "arkadaşım" olsun istiyordum ama o herşeyi mahvetti.