hiç kendime ifade etmesem de hep bir sevgi arayışındaymışım koşullu, bağlı ,kanıtlamalı sanki bir teorem kurar gibi ama koşulsuzca beklemişim,lakin tabiatın kuralı bu ya hiçbir şey koşulsuz varolmaz her şey koşullar çerçevesinde var olur kaanitta.Bu yeni öğrendiğim/fark ettiğim bir şey değil ama fizik hayata bunları uyarlama alışkanlığı kazandırıyor ve ne olursa olsun kim olursa olsun kimse sizi koşulsuz sevmiyor ve hatta koşullu dahi sevmiyor bazen sadece eğer o kişinin etki alanının güçlü olduğu kısımda değilseniz ne olursa olsun onunla büyük bir etkileşim kuramıyorsunuz.Çabalayarak eylemlerinizle kendi alanınızı indükleyerek belki etkileşimi arttırabilirsiniz ama siz durduğunuz anda yani dış etken (biz buna sürücü kuvvet deriz)ortadan kalktığında sistemin karakteristik kendine özgü davranışını tekrar görüyoruz siz duraksadığınızda öyle bir mesafe giriyor ki araya kendinizin ortaya ne çok şey koyduğunu fark ediyorsunuz.Sevilmemeyi kabulleniyorum ancak sırf sadece olduğum kişi olarak sevilmek için tüm varlığımı adardım.Ne olursa olsun bu sevilmeme korkusunu atamıyorum üzerimden bu Anakinin kaybetme korkusu gibi temel bir şey bende bu yüzden davranışlarımda asla tam olarak özgür değilim bir sınır durum koşuluna bağlı yaşıyorum hayatımı ve bazen bu çok yakıyor canımı özellikle de bahsettiğim ne olursa olsun etki alanı düzeyinde sevileceğini anladığında.Neyse konuşmak isterseniz kafam biraz bozuk ve buralardayım bir hi derseniz güzel olur aslında :)