☪️

Gülnihal…
          Beni boş ver.
          Unutmanın o dayanılmaz hafifliğine tutun. Unutabilmek her şeyin ilacı. Ama unutabildikten sonra… Peki sen, beni unutabilir misin? Bu soruyu yürekli bir şekilde kendine sor bakalım. Kalbin ne diyecek? Onun sözünü dinle. Unut diyorsa, unut gitsin. Gözler yalan söylemez derlerdi. Kalplerin de hissiz bir şekilde çarptığına asla inanmam. Ben taşların dahi kalbi olduğunu bilenlerdenim…

Üstüne parmağının ucuyla ismini yazdığın penceredeki; ölümlü bir buğu olmak, arzumdu.

Sene-i devriyesi geçiyor acıların; ama geçiştirmiyorum içimdeki tortularını.

Bir annenin doğum sancıları gibiydi bu acı.

Fazla hissiz ve kifayetsiz bu sözcükler.

Morarmış tırnaklarımın kuytuları bile senle dolu ama hissedemiyorum.

Göründüğümden fazlasıyım, zannedilen kadar değil de olduğum kadar. Tastamam değilim, biraz da gürültülüyüm zannedemeyeceğin kadar. Farklı insanlara farklı bir insanım.
          Birine sinir bozucu, diğerine yetenekli, bir kaç kişiye sessiz. Asla tam bilinmeyeceğim, asla anlaşılmayacağım. Yarım da değilim, tam da… Zannetmeyeceğin kadar mükemmel, anlamayacağın kadar da kusurluyum.

Aramıza ölümün gireceği bir boşluk kalmasın, yaklaş bana.

Mavilerimizi kaybettik siyaha çalan gecelerde..

Bir kağıt kesiği gibi sızlıyorsun içimde, kan kaybından öleceğim.