Senden hemen sonraydı onu görmeye gidişim.
Senin doğduğun eve, çocukluğunun geçtiği kasabaya, sevgilim.
Sana dair ufak bir yolculuk yaptık annenle. Sana söylememesi için yemin ettirdim ona.
Bravo, tutmuş sözünü.
Büyüdüğün evi, uyuduğun yatağı gördüm, sevgilim.
Seni, çocukluğunu düşündüm.
Sen oradaydın, ve bir gün benimle tanışacağını henüz bilmiyordun.
Sen dizime yattın, ben bir hikaye anlattım sana. Büyüdün. Kafandı bir hikaye. Bilirsin, bunu çok severdin.
İkimize bir mutlu son yazdım sonra, o evde seninle birlikte oturduk, sustuk.
Yanımda durdun sessizce, burası sondu, başka bir yaşamdı.
Sadece biz vardık, bana baktın mavi ve telaşsız, sustuk.
Başka bir yaşamda, başka bir mutlu son. Biz bunu hak etmiştik.
Hikayemiz orada bir yerde, hep benimle duracak. Dayanabilmemin tek yolu bu çünkü.
Bir insanın kokusu hep aynı mı kalırmış? Şaşırdım.
Sonra sana ait bir şey aldım yanıma. Bir küçük 45 lik plak. Eve uğrarsan bir gün, o plağın nasıl kaybolduğunu asla bilemeyeceksin. Biliyormusun, sen o küçük plakla bende, evimdesin hâlâ. Ve gözlerimi kapattığımda, kollarımda başka biri değil. Sen varsın. Ve sen bunu bilmiyorsun.
