-sarhosolsak

Bazen sanki ruhum bedenime ağır geliyor gibi hissediyorum. Hissettiklerimi bu cümle şeklinde ifadelendirmek bile çok vaktimi aldı. Bedenim uykuya doysa da ruhum uykuyu istiyor beni uykuya hapsediyor... Bedenimdeki yaralar ağrısız fakat ruhumda hissettiklerim anlatılmayacak kadar acı verici. Bedenimi doyurmak basit ama ruhum doyumsuz. Bedenime ağır ve fazla... Çıkıp gitmeli diyorum. O zaman bedenimin ne önemi kalacak? Bedeni ayakta tutan ruhtur, peki ruhumun insanlar için bir önemi yoksa bu ne olacak? İnsanların gölgeleri bile rahatsız ediyor artık. Ruhum bedenime hapsolmuş birilerinin beraatini vermesini bekliyor...

Tutunduğum dal kırık, inandığım insanlar kayıp. Mezardayim yalnız, gel gör yarim ne haldeyim.

          -kadın-
          Kadın anne, kadın ata
          Küçük kız çocuğunun çığlığı.
          Kulaklar duymaz, gözler çevrilir.
          Her gün farklı çığlık 
          Aynı acı.
          
          Benim suçum nedir?
          Attığım kahkaha mı?
          Nefesimiz battı size.
          Varoluşumuz en büyük davaydı.
          
          Kadın var edendi, kadın bir nevi tanrı.
          Kadını yok ettiler, 
          Kadına son verdiler.
          Sonra herşeyi kadından beklediler.
          
          

          Yanlışlarım  doğrularım olduğunda,
          Aynadaki kadın ben değildim.
          Bakışlar, mimikler...
          
          Gözlerimdeki ışık yoktu 
          Acıyarak bakıyordu. 
          Benliğim benimle alay ediyordu.
          Dargındım, tüm hayata.
          Doğrulara ve yanlışlara.
          
          Kiminin doğrusu, benim yanlışım 
          Benim yanlışım, kiminin doğrularıydı.
          Aynadaki kadın ben değildim.

          Küçük çatlaklar büyük yıkıntıların sebebi
          Büyülü aşklar enkazların altında 
          Ben kalbinin mezarlığında
          En derinliklerinde.
          
          Nefes kadar yakın yürekler
          Bir o kadar da uzak 
          Koca sessizlik altında yatan,
          Koca çığlıklar...

Sıcacıktım aşkınla, pazar günleri
          Pazartesileri üşürdüm sessizlikte, sensizdim
          Belki bir hafta acı çekerdim
          Ve sonra unutmuş olurdum seni
           
          Ve başkalarına ''seni seviyorum'' derdim
          Silerdim onların yüzlerini, gelecek maceraların
          Kitabının sayfalarını
          Hayatımın, neşelerimin ve pişmanlıklarımın
           
          Gün olur gülersin, gün olur ağlarsın
          Gün olur yaşarsın, gün olur ölürsün
          Ayrılıklar-mendiller
          Kavuşmalar-kadifeler
          Hikayesi aşkın

Yağmurun ıslak kokusu
          Sarmıştı bedenimi.
          Güneşin parlak yüzü 
          Dönmüştu yüzüme 
          
          Sen yağmurum olsaydın
          Ben Güneş olsaydım 
          Gitme diye bulutları 
          Saklardim bağrımda
          
          Bir göz yaşı gibi 
          Dökülmüştu damlaların 
          Yanağıma 
          Bir hasret öyküsü gibi 
          Akmıştı damlaların

Geceyle sözleştim dün,
          “Güneş doğmasın” dedim,
          Çünkü sabahlar, sensizliğe
          Biraz fazla erken gelir benim için.
          
          Sokak lambası yanıp söndü,
          Sanki içimle dalga geçti,
          Bir sigara yaktım,
          Dumanı bile seni aradı.

Aşk insanın en büyük günahı mıdır? 
          Sevmek, sevilmek...
          Zarar mi verir insana
          Yoksa iyileştirir mi?
          
          Sevmekten korkulur mu?
          Sevilmek korkutucu mu?
          Neden zaman yanlıştır 
          Neden ben yanlışım.