Derler ki o kişiyle hikayen bittiyse Allah sizi bir daha karşılaştırmazmış.
Hikayemiz bitti mi gerçekten. Okulda, küçük mahallemizde, otobüste bile karşılaşmıyoruz. Sınıfıma bile geliyorsun ama denk gelmiyoruz. Kader mi bilmem.
Bir yerde okumuştum eğer o kişinin resmini çizerseniz hayatınızdan çıkarmış. Ondan mı gittin?
Benim en sevdiğim şeydi seni çizmek. Gülerken dudağının sağ kenarında oluşan çukuru, gür saçlarını, gözlerini, gözlüğünü hepsini çizerken huzur dolardım. Yüzüm istemsiz gülerdi.
Şimdi içimde istemsiz acı verici bir boşluk var. Diyorum ki bunu kendime yapmamalıyım. Ben unuturum hep unuttum. Biri için ağlamam üzülmem hele ki hiçbişey olmamış biri için üzülmem üzülemem ama olmuyor. neden?
Senin ne özelliğin var? Ne farkın var diğer insanlardan? Neden en küçük şey için üzülüp kafamda kuruyorum?
Aslında en nefret ettiğim şeydir belirsizlik. Sendeki şeyse tamamen bu ama işte ben bırakamıyorum. Sana olan bu şeyi daha çok hak eden biri varken bile ben hâlâ sen diyorum.
Adını söylemeyi bile kendime yasakladım ama işte bendeki varlığın adın değil ki. En küçük ayrıntıların. Basit bir esnemen, arkadaşlarınla gülüşmen, sigaradan nefret ederim ama sendeki o tek nefes yürüyüşün kimse fark etmez belki ama bende öylesin yani.
Yıllar sonra adını unutucam belki. işte o zaman bunları unutmak ister miyim bilmiyorum. Çünkü bunlar bana hala bir huzur hayal vaatediyor.
