Sabaha karşı yine uykusuz gözlerle bakıyordu tavanına kadın. Yatağında doğrulup yüzüne inen saç tellerini geriye itti. Dizlerini kendine çekti. Etraf bulanıklaşmıştı. Dudakları titremeye ,gözleri dolmaya,nefesi hızlanmaya yeminliydi sanki şu durumda. Öyle zorlanıyordu kadın,hayatı boyunca eksik yanını bilmiş, orayı hep sadece kendiyle tamamlamaya çalışmıştı. Hemde yıllarca. Olmuyordu,yapamıyordu. Eksik yan tamamlanmıyordu.