Er leven meer verhalen in mijn hoofd dan ik ooit kan opschrijven. Personages die er ineens zijn en niet meer weggaan. Ze voelen echt. Ik leer ze kennen in stiltes, in kleine momenten, in wat niet gezegd wordt. Ze wachten tot ze ooit aan anderen verteld worden.

Schrijven voelt kwetsbaar. Alsof iemand meekijkt bij elke zin, woorden beoordeeld worden, ik anders gezien wordt door mensen die me kennen. 
Daarom probeer ik te schrijven alsof niemand meeleest. 
Alsof het alleen van mij is.
En toch hoop ik dat iemand het vindt. En iets herkent, en blijft.

Dit zijn geen snelle verhalen. Ze groeien rustig en zonder haast. Met aandacht voor wat tussen de regels gebeurt.
Er zijn geen draken, geen slechteriken. Het gaat om moed die nodig is om jezelf onder ogen te komen, om te voelen wat er van binnen gebeurd. Over liefde in allerlei vormen. Omdat dat voor mij de kern is van alles.