26nzadee

hadi eyvallah.

kaçayım ben:)

bir kaç haftalık iznimi alıp dinlenmek gerek

iyii kii doğddunn kıvırccığımm senii çolk amaa çollk seviyprrummm bir sürüğ maviss kalp ve gözleri dolu emojissii

yaa amaa nasıl uetişemeemm

@roness  teşekkkkürlerrr(:

@Kanser  yyaaa:) mutluu olduum.
            Unutmak ne mümkün,sözüm sözdüür.

02.01.2026 yeni yıl size ne verdi bilmem ama,ben en güzel hediyyemi aldım.

ahumm

(⁠ ⁠˘⁠ ⁠³⁠˘⁠)⁠♥

@Kalender_-  HATUN SENU HAMLARE

İyiyim:)

birşeyler yazmanın zamanı gelmiş mi?

Buraya geldiysem %90 iyi değilimdir. Uzatmadan yazmak istiyorum.
            En baştan, kısa bir şekilde başlayayım. Annem benim meleğim. Çocukluğu elinden alınmış kadersiz meleğim. Elinden bebek oyuncağı alınıp yerine gerçek bebek verilen bir çocuk
            15 yaşında, hiç sorulmadan evlendirilmiş. Aslında bir zamana kadar mutlu bir evlilikleri olmuştu. Tabii ki her evlilikte olduğu gibi zorluklar da vardı
            Çocukluğumda annem ve babam çalıştığı için evdeki tüm işleri biz yapardık. O yaşta kendi kendimize bakmayı öğrenmiştik.
            
            Bir gün evde öylece oturuyordum. Babamın telefonuna bir bildirim geldi. Normalde hiç yapmam ama o gün bakasım geldi. Bir sesli mesajdı.
            
            Mesaj bir kadındandı.
            
            Babam annemi aldatıyordu… ve bunu ben yakalamıştım.
            Bunu nasıl söyleyebilirdim? Kime anlatabilirdim?
            Üstelik o kadından bir kızı olduğunu da öğrendim.
            Çok korktum. Ne anneme, ne ablama, ne de bir arkadaşıma anlatabildim. O küçücük aklımla ailemi korumaya çalıştım.Babama bakamıyordum. Soğumak denir ya… işte onu iliklerime kadar hissetmiştim. Yıllarca sevgiyle, güvenle bağlı olduğum birine karşı, içinde kopan fırtınaları durduramamak… Bu, bir çocuğun omuzlarına çok ağır gelen bir yük.
            YKS dönemi… sınavlar, dersler, hayatın bütün baskısı üst üste gelmişken annem öğrendi. O gece, evin içinde öyle bir kavga koptu ki, saatler boyunca devam etti. Ablama sarılmıştım, nasıl ağladığımızı hatırlıyorum; gözyaşlarımız yastıkları ıslatmıştı. Bir noktada kitlendim. Tüm vücudum titriyordu, nefes almak bile zor geliyordu. O an anladım ki, artık sadece korkuyordum. Hâlâ yüksek ses duyduğumda o korku tüylerime kadar geliyor.
            Ailemiz devam etmeye çalıştı. Ama artık evde dört yabancı vardı; aynı evde yaşadığımız hâlde kimse kimsenin yüzüne bakamaz hâle gelmişti. Konuşmak, paylaşmak, hatta aynı havayı solumak bile imkânsızdı. Sonunda her şey bitti. Yeni bir hayatın, kendi hayatımın başlamak üzere olduğunu düşünüyordum.
            Ama kader bir kez daha tokat attı: kanser geldi. :)