Gece şehrin üzerine ağır bir örtü gibi inerken Lamia yürür. Adımları sessizdir, sanki yer bile onun varlığını tam olarak kabul etmek istemez. Gölgeler duvarlardan taşar, sokak aralarına sızar ve onun etrafında toplanır.

Lamia bir zamanlar insandı; şimdi ise hatırladığı tek şey eksikliktir. Gölgeler onun geçmişini taşır gibi hareket eder. Bazen bir yüz, bazen bir ses, bazen de sadece kaybolmuş bir his olur.

Işık ona ulaşmaya çalıştığında geri çekilir. Lamia ışığı reddetmez; sadece artık ona ait değildir. Gölgeler ise onu bırakmaz. Sanki onunla aynı kaderi paylaşır gibi sürekli peşindedir.

Şehir uyurken Lamia uyanıktır. Gölgeler onunla birlikte yürür, bazen önünde, bazen arkasında. Ama hiçbiri birbirinden tamamen ayrılmaz. Sanki hepsi aynı hikâyenin farklı parçalarıdır.

Ve gece uzadıkça Lamia biraz daha silinir, gölgeler biraz daha belirginleşir. Aralarında konuşma yoktur, sadece birlikte var olma halidir.