‎zeynep

Monna Rosa, siyah güller, ak güller,
            Gülce'nin gülleri ve beyaz yatak.
            Kanadı kırık kuş merhamet ister;
            Ah, senin yüzünden kana batacak, 
            Monna Rosa, siyah güller, ak güller!

Altın bilezikler, o korkulu ten, 
            Cevap versin bu kanlı kuş tüyüne;
            Bir tüy ki, can verir bir gülümsemen,
            Bir tüy ki, kapalı geceye, güne;
            Altın bilezikler, o korkulu ten!

Artık inan bana muhacir kızı,
            Dinle ve kabul et itirafımı.
            Bir soğuk, bir garip, bir mavi sızı
            Alev alev sardı her tarafımı,
            Artık inan bana muhacir kızı.

sonbahar akşamları

mâhur mu yoksa nihâvent midir 
            eski bir şarkının rüzgârı
            hangi bestekâr unutmuş kim bilir
            yalnızlığa dağılmış mısraları
            güftesinden 

hicranlı sarı

kim ne derse desin içimde delice bir his 

pikapta eminağa acemaşirân saz semaisi
            sokakta çocuklar saklambaç hırsız polis
            hayat akıp gidiyor olsam da olmasam da
            saatı durmamalı ufak sorumlulukların 
            resmi bırakmadın ya / son çektiğin hangisi
            bak mektuplar birikmiş yine masamda
            fakülteler açılacak bak bugün yarın
            zeynep beni bekle mutlaka geleceğim
            başladığımız filmi birlikte bitireceğiz 

geceleyin ışıkları söndürdüğün zaman 
            benim şiir kitaplarından sızan aydınlık
            elinde uyuyakaldığın heyecanlı roman 
            pancurların çarpıldığı lodos geceleri
            rüzgârın değil benim / pencerendeki ıslık
            her akşam koridordaki ayak sesleri
            yanlış çaldığını zannettiğin telefon
            zeynep beni bekle mutlaka geleceğim
            hem bu ne ilk ayrılığımız ne de son 

insanı ancak kendisi tamamlar
            içinde başka dışında başkasın
            eksiğin fazlana elbet bulaşacak
            öbürü sığacak bunun derisine
            yoksa sabaha sağ çıkamazsın

sevmek insanın yüreği kadar
            küçükse büyüğünü taşıyamazsın
            yalnızlığı da dene oldu olacak
            nasıl yankılanır derinden derine
            iyi midir kötü mü çıkaramazsın

içi dışı uzay tozu yansımalar
            sahi mi yalan mı anlayamazsın
            bir rüya gemisi iskele sancak
            dokunup geçiyor hayallerine
            ağlayasın gelir ağlayamazsın

Hep bir yerde bir yara izi gibi taşırız onları. Kabuk bağlamasını, sızısının dinmesini, bir daha kanamamasını dileriz. Geçmesini beklemekten başka bir şey gelmez elimizden.

Hatıralar, insanlar, duygular, iz bırakanlar vardır ve unutulmazlar.

kitaplara sarılmak, dostlarla konuşmak, yazıya oturup sonu gelmeyen cümleler kurmak, camdan dışarı bakıp puslu şarkılar mırıldanmak...

İçini açmak için.

İçimi açtım sana.

Dünya soğur, akşam serinlerken,
            Benim sensiz sevinecek bir şeyim yok.
            Kılı kırk yardım, altını üstüne getirdim,
            Ve işte en geniş cümlem:

mevsimidir
            nedense ölmeye heveslenir insan
            uzaya
            bir avuç yıldız tozu gibi savrulmaya
            rayından çıkmıştır yaşamak
            bir eskimişlik duygusu nereye baksan
            gücü yetmez kimsenin kimseyi kurtarmaya
            çünkü ne güzeller
            zehir zemberek güzeldir artık
            ne zehir zemberek çirkindir
            yeni çirkinler

mevsimidir
            artık erken kararır sular
            her biri bir bulut ardına sinmiş yıldızların
            korular terk edilmiş
            ağaçlar duman duman
            yalılar tenha
            kanlıca ilk yağmurla serinler