8heavenskz

wnttac mutlu son mu ask yazarım... pek ıhtımal vermıyor ama

slm arkadaslar su an yoldayim dkmfsjjd mesajlarinizi yorumlarinizi her seyinizi gordum okudum musait oldugum an hepsine cevap vericem. bir de hiatusumun sonunda gerilim/korku/dogaustu tarzi bir fic yazmaya baslicam. yine konseptsel deneysel bir sey olucak yani. genel olarak uzun soluklu seyler sevdiginizi biliyorum ama cok uzun olmayacak cunku su siralar uzun seyler yazasim gelmiyor maalesef :// umarim onu paylastigimda begenirsiniz!!!

yorumlarinizi okuyacagiiim

we need to talk about chan'ın son bölümü.
          
          uzun zamandır hiçbir metin beni bu kadar yormamıştı. ama aynı zamanda uzun zamandır da hiçbir metin bana bu kadar iyi gelmemişti.
          
          konsept ve deneysel hikayeler yazmayı hep çok sevdim. klasik anlatıların dışına çıkmak, biçimle oynamak, okuru metnin içine farklı şekillerde dahil etmek bana her zaman daha heyecan verici geldi. bu hikayede de bunu denedim. neredeyse tamamını bir psikiyatri dosyası, terapi kayıtları ve klinik gözlemler üzerinden anlatmak ilk başta çılgınca bir fikir gibi görünüyordu. ama yazdıkça fark ettim ki, bu hikayede asıl anlatmak istediğim şey hiçbir zaman psikiyatrik tanılar ya da terapi değilmiş. ilgilendiğim şey, insan zihninin kendini korumak için neler yapabileceğiydi. bir insan, sevdiği birini kaybettiğinde ne kadar ileri gidebilir? bir anıyı korumaya çalışırken farkında olmadan bütün hayatını yeniden yazabilir mi? beni yazarken en çok meşgul eden sorular bunlardı.
          
          chan'ın yaşadığı hiçbir şeyi yazarken "doğru" ya da "yanlış" diye düşünmedim. çünkü onun açısından bakınca hepsi gerçekti. her bölümde onun kurduğu dünyanın neden yıkılamadığını anlamaya çalıştım. bazen aynı sahneyi defalarca silip yeniden yazdım.
          
          ve son olarak, özellike "son" hakkında konuşmak istiyorum.
          
          birçok farklı son yazdım. daha sert sonlar da vardı. okuru şaşırtacak fikirler de denedim. ama hiçbirinin doğru hissettirmediğini fark ettim. çünkü bu hikayenin sonunda chan'ın ihtiyacı olan şey bir sürpriz değildi. ihtiyacı olan şey, sonunda ilk kez yas tutabilmekti. 
          
          yazmayı bitirdikten sonra dönüp ilk bölümleri tekrar okudum. aynı metni ilk kez okuyormuşum gibi hissettim. bazı ayrıntıları ben bile unutmuştum. hafızayla ilgili bir hikaye yazarken bunu yaşamak tuhaftı.
          
          bu hikayeye eşlik eden, teoriler üreten, küçücük ayrıntıları yakalayan, satır aralarını okuyan herkese gerçekten teşekkür ederim.
          
          sanırım uzun süre chan'ı özleyeceğim.
          
          https://www.wattpad.com/story/413223415

Chan hakkında konuşmaya son kaç dakika

bugun we need to talk about chan'in son bolumunu paylasmaya calisicam. saat kacta gelir tam emin degilim ama 21:00'dan sonra gelir. daha sonra tum ficlere kucuk bir ara vericem 

duzeltecegım.

KOTU*****

hayat suanlık koyu gıdıyo

Bin bir yorum yap, hiç birini doğru bölümde göreme. Hangimiz için daha acı...