AeriMerries
ကိုယ့်ကိုယ်ကို နာကျင်အောင်လုပ်နေမိတဲ့ စက္ကန့်တွေ ၊ မိနစ်တွေနဲ့ နာရီတွေ။ ဗလာဖြစ်သွားတာလား... ဘယ်ဟုတ်မလဲ။ တကယ်က ဘာမှ မသိချင်တော့တာ။ ထွက်ပြေးခ်င်တယ်... သူရဲဘောကြောင်သလိုဖြစ်နေမှာဆိုပေမယ့် ထွက်ပြေးချင်တယ်။ တစ်နေရာရာကို ပြေးသွားဖို့ လိုအပ်နေတယ်။ ကိုယ့်ကိုလည်း ဘယ်သူမှမသိဘဲ ကိုယ်ကလည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိမယ့်နေရာမျိုး။ သိခဲ့သမျှ အရာရာနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်လိုက်ချင်တယ်။ ဘာလို့လဲ... လို့ မေးလာရင် ဖြေနိုင်တဲ့ အဖြေကတော့ မသိဘူးဆိုတာပဲ။ ဝတ္ထုတွေ ပြန်ရေးဖြစ်ဖို့ ကြိုးစားမယ်။ ပင်ပန်းစရာ အကြောင်းမရှိသလို ခံစားမိပေမယ့် ပင်ပန်းနေဖို့ အကြောင်းအရာတွေ ရှာနေမိတာပဲ။ ငိုနေမိတဲ့ ရက်တွေ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ စိတ်လာတယ်... နှစ်ရက်ခြားတစ်ခါကနေ တစ်ရက်ခြားတစ်ခါ အခုတော့ နေ့တိုင်းနီးပါးလို ငိုဖြစ်နေတယ်။ အကြောင်းအရင်းလား... မသိဘူး။ ဒီတိုင်း သီချင်းတစ်ပုဒ် စာသားတစ်ကြောင်း ဒါမှမဟုတ်ရင်လဲ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ ငိုနေမိတာပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်ကို အနားရှိနေစေချင်တယ်လို့ ထင်ပေမယ့် တကယ်တမ်းကျ ဘယ်သူမှ အနားမှာမရှိတာနဲ့ အသားကျနေတာ။ မပင်ပန်းဘူးထင်မိပေမယ့် ပင်ပန်းလိုက်တာလို့ ခံစားရပြီး ပင်ပန်းလိုက်တာလို့ ပြောချင်နေတုန်းပဲ။ ဒါပါပဲ...။
၅.၈.၂၀၂၆ (ဗုဒ္ဓဟူး)
