ortaokula basladigim zaman sinifimda bir kiz vardi. ilk baslarda dusman gibiydik resmen ama 6. sinifa gectigimiz zaman her sey degisti. evlerimiz yakin oldugu icin her gun okuldan eve birlikte yururduk, bazen yol ustu markete girer ve bir seyler alir ve kalan kisa yolu onlari yiyerek giderdik. onu evine biraktiktan sonra yuzumde aptal bir gulumsemeyle kendine evime giderdim. gunler gectikce ona daha cok baglandim, ailemle aramin kotu oldugu, odamdan hic cikmayip kendimi kitaplara gomdugum zamanlar oldugu icin okulu evden cok sevmeye baslamistim. hayatimin en guzel zamanlari olarak tanimladigim aylar gecti gitti ve yaz tatili geldi. tatil boyunca hic gorusmedik, yazin sonunda yani agustosta ise yasadigim yerden cok uzak bir yere, ulkenin diger ucuna tasinmak zorunda kaldim. onu en son gordugum gun de o gundu. evine gidip ona son kez sarildim, onu ilk kez ev haliyle goruyordum. ustumdeki ellerini hala hissedebiliyorum ama guzel olduguna emin oldugum kokusunu unuttugum icin hala kendime kiziyorum. onu son gorusumden sonra neredeyse iki yil, belki de daha fazla bir sure boyunca onunla hic konusmadim. sonra dayanamayip ona yazdim, bana numarasini verdi ve yeniden konusmaya basladik. bir gun telefonda konusurken ona, "eskiden senden hoslaniyordum" dedim. cevabi beni sasirtti, "bende senden hoslaniyodum" demisti. sonra konu nasil oraya geldi gercekten hatirlamiyorum ama bana, "seni seviyorum.. tabii, arkadasim olarak seni seviyorum." dedi. onu duymak beni mahvetti, alelacele telefonu kapatip sakinlesmeye calistim ama basaramadim, gozyaslarima engel olamadim. o gunden sonra bir daha onu aramadim, onu dusunmek bile aci veriyordu bana. sonra liseye basladim, hayat devam etti...
