🌙

Biri bana acıyıp wattye mesaj mı atmış maili yeni kontrol ettim. Kim ise  görmezden gelmesi iyi olurdu. Watty artık bu tür şeylere de mi bakıyor anlamış değilim.

Bu kadar önemsiz birinin insanların hayatında var olmasına hiç gerek yok.

O kadar salağım ki zamanında hastalanana kadar sınava çalışmama rağmen devlet ünisine giremedim. 3. Sınıfı bitirip 4'e geçmeme rağmen her şeyimde okul paranı ödemem diyrn abim tarafından küçük düşürülüyorum. Git gide psikolojim bozulmaya başladı. Kendimi kanıtlamak için yine kendimi yırtıyorum ama başarım bile görünmüyor...

Ne kadar yaşarsan yaşa, geçeceğini düşün ama sonuç hiçbir zaman değişmeyecek. Kaybolmuş gibiyim... Got7 uzun bir süre uyuduğumda yanımda ol♡

İnsanların hayatına travma yaratacak şekilde hareketler sergiledikten sonra hiçbir şey yapmamış gibi hayatlarına devam etmeleri? Her şeyi unutuyormuş gibi yapıp unutmamaktan yoruldum. Güçsüz bir şekilde ilerlemekten de yoruldum. Her sene temmuz ayına girdikten sonra kötü hissedip tekrar normale dönerdim. Ama şimdi? 5 yılın sonunda neden 2018 yılındaki gibi kabuslar görüp uyuyamıyorum? Gözyaşları içersinde uyanmak istemiyorum. İnsan her uyuduğunda o anki korkuyu tekrar yaşayabilir mi ki?.. cesur olmak mı veya güçlü olmak mı? İki şeyde bende hiç olmadı. Bağırıp çağırmak istiyorum ama sadece asi olduğum ile kalıyorum. Bu kadar önemsizken geçmişten kurtulmak fazla bir istek oluyor değil mi?..

Şu an kimseyi sevmediğimi fark etmem anormal mi?..

4 saat sonra uyanmam gerek tabii uyursam. Sabahlamak da varmış.

Kimse sözünde durmazken ben neden hep sözümde duruyorum?.. kimse görmezken ben neden herkesin her şeyini görebiliyorum? Artık herkes gibi olmak istiyorum.

Ölmeyi düşünmek kadar ileriye gitmek kadar kötü bir şey yokmuş onu anladım.

"Sen benim en çok güvendiğimsin, en çok seni seviyorum, iyi ki varsın, iyi ki tanıdım seni... vs." Diyenlerin çoğundan darbe yiyoruz.  Cidden wattpad benim için güzel bir yerdi. Sevdiğim çoğu kişiyle burada tanıştım. Ama şu an bakıyorum da ne zaman watty kullandım o zaman iğrenç bir insana dönüştüm. Kendimden nefret ederdim şimdiki Neslihan'dan daha çok nefret ediyorum ki her boka inanıp güvenmişim. Kimsenin gözünde iyi bir dost bile olmamışım. "En sevdiğim" kişilerin bile arkamdan salak diyişlerini biliyordum ama yine de bunu görmezden geldim. Çünkü malım. "Kendini sev" bu o kadar zor bir şey ki hiçbir zaman yapacağım bir şey değil. "Her zaman yanında olacağım" bazen kolay söylenen ve yazılan bir cümle ama yerine getirmek fazlasıyla zor. Kimse benim yanımda olmadığı gibi sanırım sadece boşluğa atılmayı normal karşılayacağım. Ne zamandır buraya girmiyordum zaten artık giresim de yok neyseki bir boşluk gibi bir durumda burayı hatırlayıp yazmaya geliyorum. Sonrasında görünmediğim gibi çıkıyorum fark edilmeden...