Ahrimaan

Sırtını ne kadar dönersen dön,gittiğin yerde kalır hep aklın.

Bazı ruhlar sakat doğar,yaşama ilk adım attığı andan sona ana kadar ölüm zihninin bir gerçeği, kavuşmayı istediği tek şeydir.

Zihnimde sayamadığım kadar ceset vardı.

İnsan en çok uzaktayken özler evini,ben yakınımdayken bile özlüyorum evimi.Sen benim yakınımdayken bile özlediğim evimsin.

Ateşe değmeden de yanabilirdi bir insan,okyanusa bakmadan da boğulabilirdi.Hayat sana verdiklerinden çok,senden aldıkları ile ilgilenirdi.O yüzden derin bir nefes al,ölmedin henüz..
          
          Riyakar 

Umutsuzca gerçekleşmesi beklenen düş tıpkı umutsuzca beklenen ölüm gibiydi 

Hiçliğin sonundasın,kimsesizliğin de ama parmak uçların hala onun saçlarına dokunuyor.Bitsin istemiyorsun ama zaman bu durmaz,seni beklemez.
          
          Riyakar..

Zamansız,yerimi ,yönümü kim olduğumu unutturan bir aşktı bu,kaldırım taşına oturarak saatlerce ardında bıraktığı boşluğu izletecek kadar derin ve delicesine bir aşktı.
          
          

Yaralarını saymayı bıraktığında,unutacağını düşünürdün.Oysa her yara izini ruhuna mühürlemişti,sen saymayı bıraksan da her gün sızısı kendini hatırlatırdı.Düşünmekten kaçtıktıkça daha çok düşünmek gibiydi,dijital bir labirent oyununda aynı yerde defalarca kaybetmek gibiydi,neyden ve nerde kaybettiğini bilirdin fakat oyun başa sardığında kazanma ümidi ile kaybettiğin yerde defalarca ilk anda olduğu gibi yine kaybederdin.Hayat zihninin seni mahkum ettiği bir labirenti ve savaşın yenilgiye uğrattığı kişi olduğunu bildiğin halde savaşa katılırdın.
          
          Riyakar yakında..

Ben papatyaları sevmem çabuk incinirler gibi gelir,ben gülleri severim elime alınca dikenleri avuçlarımı kanatsa bile dokunmak isterim.Tıpkı seni sevdiğim gibi,dışardan bakınca o kimsesiz ve yaralarla kaplı ruhuna dokununca avuçlarım kanadı.
          
          Diken yarası yollar