AlbayP

Şimdi çıksan yeniden karşıma, yılların, mevsimlerin ve susturulmuş bütün feryatların ardından bir kez daha o gözlerle baksan bana, neyleyeyim? Hangi kelimeyi bulayım da içimde harabeye dönmüş şu âlemi anlatabileyim? Zira sen gittikten sonra dilimdeki her cümle yarım kaldı, her mevsim vaktinden evvel ihtiyarladı. Bir insanın yokluğu, bir başka insanın ömrüne bu kadar ağır çöker miymiş, senden sonra öğrendim.
          	Hatırlar mısın? İlk tanıştığımız gün bir yavru ceylan görmüştük. Dünyanın bütün hengâmesine rağmen ürkek gözleriyle bize bakıyordu. O vakit anlamamıştım; meğer o ceylan, biraz da bizim hikâyemizmiş. Dokunmaya kıyamadığımız, sesimizi yükseltsek ürkütürüz diye korktuğumuz o narin mahlûk gibiymiş meğer aramızdaki bağ. Şimdi dönüp baktığımda, hafızamın en kuytu köşesinde hâlâ o ceylanın gözleriyle senin gözlerin birbirine karışıyor. Hangisini özlediğimi ayırt edemiyorum.
          	Sensiz geçen vakit, takvim yapraklarının eksilmesi değil yalnızca. Sensiz geçen vakit, her gün biraz daha içime gömülmek demek. Kalabalıklar arasında dolaşıp da hiç kimseye rastlayamamak demek. İnsanların konuştuğu, güldüğü, yaşadığı bir dünyada, kendi sessizliğinin mahkûmu olmak demek. Çünkü bazı ayrılıklar bir kapının kapanması değildir; bazı ayrılıklar, insanın içinde koskoca bir memleketin yıkılmasıdır.

AlbayP

3 yıl geçti sevgilim, koskoca 3 yıl, ve ben hâla seni eskisinden bir gram eksilmemiş seviyorum. Gün geçtikçe artıyor denebilir. Her unuttum sandığımda yeniden bir melodi çıkıyor, ve acın en taze haliyle batıyor kalbime bir hançer gibi.. 
          	  
          	  Özür dilerim biriciğim, sevgilim, seni hâlâ canımdan çok sevdiğim için, seni hâla çok özlediğim için
Reply

AlbayP

Şimdi çıksan yeniden karşıma, ne değişir bilmiyorum. Belki hiçbir şey. Belki de yıllardır içimde biriken bütün fırtınalar tek bir bakışınla diner. Fakat bildiğim bir şey var: Bazı insanlar gittikten sonra arkalarında boşluk bırakmazlar. Arkalarında uçsuz bucaksız bir hasret bırakırlar. Ve insan, o hasretin içinde her gün biraz daha eksilerek yaşamayı öğrenir.
          	  Ben de öğrendim sanıyordum.
          	  Meğer öğrenememişim.
          	  Çünkü aradan ne kadar zaman geçerse geçsin, bir yavru ceylan gördüğümde hâlâ aklıma önce sen geliyorsun.
Reply

AlbayP

Bilsen, kaç gece senin adını anmamak için dudaklarımı ısırdım. Kaç defa eski bir sokağın köşesinde seni görür gibi oldum. Kaç kez, ansızın çalan bir telefonun yahut uzaktan gelen bir kahkahanın içinde seni aradım. İnsan bazen birini özlemez; bir zamanlar o kişinin yanında olduğu hâlini özler. Ben ikisini de özlüyorum. Seni de, senin yanında kaybettiğim kendimi de...
Reply

zeralyn

AlbayP

@alniaz  Yaratıcı dkcşöeşförşöf
Reply

alniaz

SWNSIN TATLI. kiz kardesim sagolsun. sibitik nerden aklins gwldiyse o koydu
Reply

AlbayP

@alniaz  Şıbıtık çok iyi ĞDÖĞCÖFPFLFŞGÖPFÖGPFÖG
Reply

alniaz

gunnaydin ablayim ☝☝ 

alniaz

gunum bombostu acikcasi, ders calismak icin kizlarla bulusacakfik ama hepsi ayri ayri seylerle(bahane bence.) gelmedi o yuzden bulusamadik ben de evde pek calisamadifim icin verim alamadim acikcasi yarin napicam bilmiyorum :(( edken gidip bakmaya calisicam. onun disi da evi falan toparladim kardeslerimle takildim biraz ev ici sosyallestjm ✨✨✨ SEN NELER YAPTIN PROJE NASIL GIDIYOR
Reply

alniaz

sen dw canimin ici heppp iyi ol
Reply

AlbayP

@alniaz  Hep iyi ol bebeğim
            
            Ben de iyiyim bebeğim, nasıl geçti günün
Reply

AlbayP

Şimdi çıksan yeniden karşıma, yılların, mevsimlerin ve susturulmuş bütün feryatların ardından bir kez daha o gözlerle baksan bana, neyleyeyim? Hangi kelimeyi bulayım da içimde harabeye dönmüş şu âlemi anlatabileyim? Zira sen gittikten sonra dilimdeki her cümle yarım kaldı, her mevsim vaktinden evvel ihtiyarladı. Bir insanın yokluğu, bir başka insanın ömrüne bu kadar ağır çöker miymiş, senden sonra öğrendim.
          Hatırlar mısın? İlk tanıştığımız gün bir yavru ceylan görmüştük. Dünyanın bütün hengâmesine rağmen ürkek gözleriyle bize bakıyordu. O vakit anlamamıştım; meğer o ceylan, biraz da bizim hikâyemizmiş. Dokunmaya kıyamadığımız, sesimizi yükseltsek ürkütürüz diye korktuğumuz o narin mahlûk gibiymiş meğer aramızdaki bağ. Şimdi dönüp baktığımda, hafızamın en kuytu köşesinde hâlâ o ceylanın gözleriyle senin gözlerin birbirine karışıyor. Hangisini özlediğimi ayırt edemiyorum.
          Sensiz geçen vakit, takvim yapraklarının eksilmesi değil yalnızca. Sensiz geçen vakit, her gün biraz daha içime gömülmek demek. Kalabalıklar arasında dolaşıp da hiç kimseye rastlayamamak demek. İnsanların konuştuğu, güldüğü, yaşadığı bir dünyada, kendi sessizliğinin mahkûmu olmak demek. Çünkü bazı ayrılıklar bir kapının kapanması değildir; bazı ayrılıklar, insanın içinde koskoca bir memleketin yıkılmasıdır.

AlbayP

3 yıl geçti sevgilim, koskoca 3 yıl, ve ben hâla seni eskisinden bir gram eksilmemiş seviyorum. Gün geçtikçe artıyor denebilir. Her unuttum sandığımda yeniden bir melodi çıkıyor, ve acın en taze haliyle batıyor kalbime bir hançer gibi.. 
            
            Özür dilerim biriciğim, sevgilim, seni hâlâ canımdan çok sevdiğim için, seni hâla çok özlediğim için
Reply

AlbayP

Şimdi çıksan yeniden karşıma, ne değişir bilmiyorum. Belki hiçbir şey. Belki de yıllardır içimde biriken bütün fırtınalar tek bir bakışınla diner. Fakat bildiğim bir şey var: Bazı insanlar gittikten sonra arkalarında boşluk bırakmazlar. Arkalarında uçsuz bucaksız bir hasret bırakırlar. Ve insan, o hasretin içinde her gün biraz daha eksilerek yaşamayı öğrenir.
            Ben de öğrendim sanıyordum.
            Meğer öğrenememişim.
            Çünkü aradan ne kadar zaman geçerse geçsin, bir yavru ceylan gördüğümde hâlâ aklıma önce sen geliyorsun.
Reply

AlbayP

Bilsen, kaç gece senin adını anmamak için dudaklarımı ısırdım. Kaç defa eski bir sokağın köşesinde seni görür gibi oldum. Kaç kez, ansızın çalan bir telefonun yahut uzaktan gelen bir kahkahanın içinde seni aradım. İnsan bazen birini özlemez; bir zamanlar o kişinin yanında olduğu hâlini özler. Ben ikisini de özlüyorum. Seni de, senin yanında kaybettiğim kendimi de...
Reply