Gözlerimi kapamış gökyüzüne bakıyordum. Yanlış okumadın gözlerim kapalı bakıyordum gökyüzüne. Bakmıyordum ben görüyordum, hissediyor seviyordum. Bakmak boş bir duvara bakmak ile aynıdır görmek ise hissetmektir, sevmektir, iliklerine kadar hissetmektir görmek. Onun gibi bakmıyordum ona görüyordum onu. Yüzüne bakıyor kalbini görüyordum, Gözlerine bakıyor, sesini duyuyordum, dudaklarına bakıyor ruhunu öpüyordum.Ben kim miyim? Ben 1453. sayfadaki 16.paragrafta ki altını çizdiğin cümleyim. Ben iliklerine işleyen soğukum. Ben saçlarını savuran rüzgarım. Ben boş baktığın duvarım. Damarlarında dolaşan kanım. Ben karaladığın kağıt, kırdığın kalemim. Ben ilk aşkın, ilk acınım. Ben bileklerini çizen camım. Ben gülünce çıkan gamzen, ağlayınca döktüğün gözyaşıyım. Ben yalnızlığın insan olmuş haliydim.