AliceDarko

Merhaba AliceDarko, ben 24 yaşıma geldim, TBG kitabının tamamını okuyabilmiş şanslı insanlardan biriyim. İlk okuduğum zaman 14 yaşındaydım. 10 koca yıl geçti, o zamanlar en büyük karamsarlıklarım eğitim hayatımla ilgiliydi, şimdi üniversite mezunu bir genç kadın oldum, dertlerim büyüdü hatta şu sıralar içinden çıkamadığım bir depresyonun pençesindeyim. Hayatımın her aşamasında ne zaman karamsarlığa düşsem bu hikayeni hatırladım. O zamanlar bana yaşattığı o büyük düşüşü ve içimde hissettirdiği kaybın acısını... Her sene buraları kontrol ediyorum belki bir ihtimal hikayenin tamamını bulabilirim diye. Yine de sana çok teşekkür ederim bana 14 yaşımda mükemmel bir okuma zevki yaşattığın ve okuduktan 10yıl sonra bile aynı hisleri yaşamama vesile olduğun için... 

Yıl oldu 2024. Dünya değişti, ülke değişti, ben değiştim. Yine de her zaman bir şekilde aklıma geldin Alice Darko. Rastgele bir anda çocukluğumda telefonuma indirdiğim dandirik bir uygulamada genç bir kızın yazdığı hikayenin ruhumu nasıl doyurduğu aklıma geliyor. Umarım iyisindir, mutlusundur ve umarım beni unutmamışsındır. Çünkü ben seni hiç unutmadım. 

Alice Allah aşkına bi gel bi black gramophone hikayeni tamamle ağlamak istiyorum nereye gittin

Yaşıyor musun?

Sen çok müthiş, muazzam, harika ötesi bir yazarsın ya

Zamanında The Black Gramophone'u okuyup hikayelerinin hepsine bakmıştım. Insanlar burada çok fazla TBG'u konuşuyor fakat ben Death Smells Like Blue Velvet'i okuduğumda daha çok etkilenmiştim. Özellikle çok değişik bir süreçten geçiyordum ve o dönem hatırlıyorum hikayeler beni öyle karamsarlığa düşürmüştü ki içinden çıkılmaz bir duruma girdim sanmıştım. Bugün yeniden denk gelince buralara girmek istedim. İster ilk haliyle, ister şu haliyle olsun TBG kafamda ilk okuduğum haliyle capcanlı kaldı. Gerçekten, böyle bir hikayeyi paylaştığın için minnettarım. 

Sanırım burdasın?

Herkese merhaba, çok uzun zamandır buralarda yoktum. Şöyle bir göz atayım dedim ve aradan yıllar geçmesine rağmen çok küçük bi çocukken yazdığım hikayeme hala sevgi gösterdiğinizi görmek beni çok duygulandırdı. Acemi bi çocuğun yazdıklarını beğenmeniz ve içselleştirmiş olmanızın benim için ne anlam ifade ettiğini anlatamam. Hepinize gösterdiğiniz sevgiden ve ilgiden dolayı çok teşekkür ediyorum. O dönemde hikayeyi yazarken en büyük motivasyonum aldığım yorumlar ve mesajlardı. Hikayedeki duygularla ve durumlarla yaptığınız empatiler benim en önemli desteğimdi. Hikayeyi yarım bırakarak haksızlık etmiş olduğumu biliyorum. Keşke olduğu haliyle bıraksaydım ama malesef eski bölümler elimde değil. Eskiden yazmayı çok seviyordum ve çocuk aklıyla iyi yazdığıma ikna olmuştum -ki iyi yazdığım söylenemez. Hikayenin yarım kalması beni de rahatsız etse de yazacak isteğim ve o eski hayal gücüm malesef yok. Yine de deneyeceğimi söyleyebiliriz. Black Gramophone’u yazdığımdan beri okuyan, içselleştirip benimseyen herkese çok ama çok teşekkür ediyorum. İyi ki varsınız, hepinizi çok seviyorum.

Neden beni "The Black Gramophone " hikâyesinin geri kalanını okuma ayrıcalığından mahrum bırakıyorsun? Tamam geç keşfetme gibi bir suçum var ama sen affetsen?

Buralarda olmanın ve the black gramophone hikayeni devam ettirme şansın hiç mi yok, Alice?