Gökalp

Küçükken insanlar tek başına dolaşırken sıkılmıyormu diyordum meğerse olay bambaşkaymış

Yaprak rüzgarla, insan sabırla sınanır. Velhasıl ; bazıları yaşıyla büyür, bazıları yaşadıklarıyla.

Camı çerçeveyi indirmelik hisler yokluyor seni sende oturup bi kahve daha içiyorsun.

Eğer bir cümlede, noktalarla virgüllerle döşenmiş yolda senden tek bir harf bile yoksa, o söz boş bir yankıdan ibaret kalır...
          
          Nereye kaçarsan kaç, kalbim izini sürer, mutlaka bulurum seni.

Bir Zerda, Bin Sabah
          
          Sevda nedir bilmem ben,
          Adını koyamam zaten.
          Benim bildiğim tek şey
          Zerda’dır kalbimdeyken.
          
          Onunla yürür yollarım,
          Onunla diner darlığım.
          Gülüşü yeter dünyaya,
          Işık olur karanlığım.
          
          Her sabah yeniden doğar,
          Gözleri güneşten parlar.
          Ben susarım, o anlar,
          Kalbim kendini toparlar.
          
          Ama bir soru kalır içimde,
          Sessizce bekler dilimde:
          Sevda birini sevmek mi,
          Yoksa kendini bulmak mı birinde?

Anlayana bir bakış yeter
          Anlamayana ömür harcasan 
          Nafile.
          Nasip ,kulakla değil kalple
          Duymayı bilenlere açılır...

Zamanı biraz geri alsam;
          Bakmayacağım ne  çok yüz,
          Anmayacağım ne çok ad ve
          Bir daha inanmayacağım ne 
          Çok yalan var.

Seni okyanusun ortasında 
          Terk edenin,kıyıya nasıl 
          Ulaştığını bilmeye hakkın 
          Yoktur.

Boğuluyorum . 
          Boğanda benim, çok ilginç 
          Hatta su da benim.