Witaj! Skoro czytasz tą wiadomość, wiedz, że jesteś zagrożony wejściem w moje życie, chćby w małym stopniu. Zainteresowany?
  Zapraszam!

  Gdy zaczęłam pisać, ot tak dla zabawy, nie miałam pojęcia ile się nauczę! Powoli brnąc przez świat (dobrej, bądź nie) literatury, odnalazłam zabawę w układaniu zdań. Z każdym kolejnym słowem (tymi takżke ;)) uczę się, by kiedyś może to wykorzystać.
  Swe praktyki rozpoczęłam od audiobooków, dawno, dawno temu. Czasy podstawówkowych klas (chyba) 2 i 3 przebyłam ze łbem z dala od książek, tych papierowych. Z biegiem czasu zaczęłam czytać, a jako, że wszystko ma jakieś zasługi, są one czasem wielkie.
  Ostatni humor i żarty, oraz sposób pisania zawdzięczam trochę serii Małgorzaty Musierowicz, a szczególnie Wnóczce do orzechów i Feblikowi (Czekam na części następne!). Uwielbiam styl pani Musierowicz, ot tyle. 
  Sama, nieco zgubiona, dopiero poznaje siebie, toteż mogę być trochę pokręcona. Czy wy też mieliście kiedyś taki moment, że zaczęliście poznawać swoje cechy? Może to ja za dużo rozmyślam, he?
  Koniec końców, bardzo lubię również Harry'ego Potter'a (okropne te odmiany, c'nie?!), a także kryminały pani Chmielewskiej, czy przezabawne książki Riordana, albo Zwiadowców!  Nie zapomnę o Heartlandzie, przeczytanym w te i wewte dziesięć razy! 
  Pozdrawiam wszystkich serdecznie i zapraszam do moich zmagań ze światem opowiadań (choć z Nesteiry chciałabym zrobić powieść), obyście nie zgineli po drodze!

Amisiek