Amphitriteas

Yıl 2021. Ağustos’un dördü. Run bts taze taze yayınlanmış, günlerden salı belli ki. O zamanlar zaman daha yavaş akıyordu sanki, bir bölüm çıkmasını beklemek bile küçük bir mevsim değişikliği gibiydi. Ve ben… bilgisayarın başında, gözlerimi kırpmadan ekrana bakıyorum. Tek bir sahne yüzünden. Jikook. Jimin yine sarışın. İkisi öyle yakın ki, sanki dünya birkaç santimetrelik bir mesafeye indirgenmiş. Burun buruna değil sadece, o meşhur anlardan biri de değil işte, nadir bir şey. Insanın ekrana bakıp “biraz daha yaklaşsalar zaman duracak” diye düşündüğü türden. O kadar eminiz ki. O dudaklar birazdan buluşacak sanıyoruz. Kalp zaten mantık dinlemiyor o yaşlarda. Ben de dinlemiyorum. Kalbim deli gibi atıyor, yüzümde durduramadığım aptal bir sırıtış var. Bir sahne bitiyor ama heyecan bitmiyor. Sonra internet, her zaman yaptığı şeyi yapıyor. Birileri o sahneyi alıyor. Üzerine Harleys in Hawaii koyuyor. Ve işte her şey orada oluyor. Bir editin bu kadar etkileyebileceğini kim söylese gülerdim ama bazı şeyler insanın içine şarkı gibi yerleşiyor. Günlerce izledim. Sonra haftalar. Sonra aylar. Bir noktada artık ilgim azaldı sandım. Hem editlere, hem de o ikisine. Büyüdüm, kendi yoluma baktım, başka şeylerle doldu hayat. Ama insanın bazı dönemleri kapanmıyor. Arada bir o şarkı bir yerde çalıyor. Ya da biri eski bir klip paylaşıyor. Ve bir anda yeniden 2021’e dönüyorum. O ekran ışığına. O salı gününe. O saçma heyecana. Artık aynı kişi değilim belki. Ama kabul etmek lazım, bazı şeyleri sevmeyi bırakmıyoruz. Sadece onları daha sessiz özlemeyi öğreniyoruz. Ah be Jikook… Bir zamanlar size gerçekten çılgındım. Ama kabul ediyorum, size dehşet derecede aşıktım. Takıntılıydım. Hatta ekranıma, afedersin, başka shipten editler düştüğünde bile deliye dönerdim. Ve galiba insan, gençliğinin en masum heyecanlarını tamamen geride bırakamıyor. Şimdiyse bir şarkı bile bana tam tarihine ve saatine kadar hatırlatıyor o anın. Gözlerim geçmişin burukluğuyla dolarken onları hâlâ anıyorum.

Belki de büyü dediğimiz şey tam olarak budur.
          
          Ay ışığıyla aydınlanan otoyolları, havada kalmış eski parfüm kokularını, kadife perdelerin arasında sıkışıp kalmış yaz sıcaklarını ve silinmeyi reddeden anıları hatırlatan sanatın için teşekkür ederim. Hüznün de güzel olabileceğini, nostaljinin de bir dil olduğunu ve kalplerimizin harabelerinde bile şiir saklı olduğunu bize hatırlattığın için teşekkür ederim.
          
          Hayranlık ve minnetle,
          Şarkılarının içinde bambaşka dünyalar bulan bir kız.
          

Sevgili Lana,
          
          Her zaman bazı sanatçıların şarkılar yarattığına, bazılarının ise bambaşka dünyalar kurduğuna inanmışımdır.
          Müziğin bana hiçbir zaman yalnızca bir şarkı koleksiyonu gibi gelmedi. Daha çok, gün batımında mor ve altın tonlarına boyanmış bir gökyüzünün altında, sessiz sokaklarda tek başına yürümek gibi hissettirdi. Dünya sanki bir anlığına durmuş, hatıralarla rüyalar arasında asılı kalmış gibi. Eski kitapların arasında unutulmuş fotoğraflara benziyor şarkıların, kimsenin artık anlatmaya cesaret edemediği hikâyeleri taşıyan fotoğraflara.
          Sıradan duyguları koskoca manzaralara dönüştürmende büyüleyici bir şey var. Özlem bir okyanusa dönüşüyor. Kalp kırıklığı bir katedrale. Geçici bir an ise zihnin en kuytu köşesinde sonsuza kadar yaşayan bir yaza.
          
          Sesini dinlediğimde çoğu zaman başka bir çağın yankısını duyuyormuşum gibi hissediyorum. Geçmişe ait olduğu için değil, modern hayatın görmezden gelmeye çalıştığı şeyleri anlayabildiği için. Güzelliği. Melankoliyi. Adanmışlığı. Ve insan olmanın o sessiz sızısını.
          
          Şarkıların, ay ışığının sabah güneşinden daha parlak göründüğü gecelerde bana eşlik etti. Yalnızlığın korkutucu değil de güzel hissettirdiği anlarda. Dünyanın fazla gürültülü geldiği günlerde, müziğin sessizliğin nihayet nefes alabildiği bir sığınak oldu.
          Sende en çok hayranlık duyduğum şey ise kırılganlığı ve içtenliği korkusuzca sahiplenebilmen. İnsanların çoğu duygularından uzak durmayı güç sanarken, sen sanatınla hissetmeye cesaret ediyorsun. Derinden hissetmeye. Ve bunu yaparken, başkalarına da aynı cesareti veriyorsun.
          Bazen merak ediyorum; şarkı sözlerinin arasında kaç insanın kendinden bir parça bulduğunu biliyor musun? Kaç kişinin yağmurlu bir gecede pencerenin önünde durmuş, kulaklıklarını takmış ve hiç tanımadığı biri tarafından anlaşıldığını hissetmiş olduğunu...
          

Uyuyamadığım için Sheridan Le Fanu'dan Carmilla'nin bir incelemesini yapmayı arzuladım birden. Bir sonraki post'ta bu kitap hakkındaki düşüncelerimi okuyabilir ve fikir sahibi olabilirsiniz. Iyi akşamlar. 

"Bir aşığın ateşi gibiydi; beni utandırıyordu; nefret doluydu ama bir o kadar da baskındı; ve övünen gözleriyle beni kendine çekiyordu, sıcak dudakları yanaklarımda öpücükler saçıyordu; ve neredeyse hıçkırıklar içinde fısıldıyordu,"
          
          Bir tür spoiler içeriyor olabilir, aman gözleriniz Carmilla'nın c'sinde kayarken pişman olmasın. 
          
          Bu kitap edebi bir şaheser. 
          
          Bunun dışında, hikaye çok orijinal ve edebiyatı, televizyonu ve sinemayı günümüze kadar nasıl etkilediğini açıkça görebiliyorum, özellikle Bram Stoker'ı. Carmilla ve Kont Drakula arasındaki sayısız benzerlikten Stoker'ın tam olarak nasıl ilham aldığı açıkça anlaşılıyor. Her iki roman da harika olsa da Drakula'nın Carmilla'ya yaklaşamadığını ve hikayesinin asla eşit derecede tanınmamasının kesinlikle utanç verici olduğunu söylemeliyim.
          
          Ayrıca, Carmilla olağanüstü bir karakter. Kurbanlarının hayatlarına nasıl büyülendiğini ve manipüle ettiğini ve ölümlerine kadar onları yavaş yavaş tüketmesini çok sevdim. İnsanları, tamamen yabancı olmasına rağmen, uzun süreler evlerinde kalmasına izin vermeye ikna etmenin bu kadar kolay olması biraz tuhaf ve kesinlikle işin biraz acayip tarafı. Sanırım cinsiyetini kendi avantajına nasıl kullanacağını gerçekten biliyor. Özellikle, tüm gücüne rağmen hala kusurları ve güvensizlikleri olmasını seviyorum. Sadece kan değil, aynı zamanda kurbanlarından sevgi ve bağlılık da istiyor. Herhangi bir canlı yaratık kadar sevildiğini hissetmeye ihtiyacı var, belki daha da çoğunu.
          
          Ayrıca, Carmilla'nın şu anki kurbanı, aynı zamanda hikayenin anlatıcısı olan, saf, iyi bir Laura'mız da var. Laura, çocukluğundan beri aldatıcı vampirle ilgili garip karşılaşmalar yaşayan yalnız bir genç kızdır. Onun bakış açısı, tam olarak birinci elden bir anlatımdır. Carmilla'nın kurbanlarını nasıl manipüle ettiği ve kullandığı, onlarda uyandırdığı duygular ve onlarla olan ilişkisinin tam kapsamının bir örneği. 
          
          >>>> devamı diğer post'ta <<<<

>>> devamı <<<<
          
          Ayrıca, Carmilla ve Laura arasındaki çarpıcı eşcinsel ilişki beni tamamen şaşkına çevirdi. Dur, şöyle anlatayım; özellikle mi bilinmez, zihnimin bir tür gizli derneğe üye olduğunu düşünmeden edemiyorum. Beynimin içerisinde bir topluluk var ve eşcinsellikle alakalı her hangi bir duyumu oldukça dikkat çekici aynı zamanda ilginç buluyorlar. Onlarca damarların ardında sakladıkları bir kapı var ve bu kapı olduğu gibi düşlerime açılıyor. Bu kitaba, içinde lezbiyen içerik tasvir edildiği bilgisiyle başladım, ancak bunun nasıl sunulduğu konusunda kesinlikle hiçbir fikrim yoktu. Sadece iki kadın arasındaki gerçek ilişkiyi gösteren bazı alt tonlar olacağını varsaydım, ancak tamamen ve memnun bir şekilde yanılmışım. Bu kızlar ilişkileri hakkında daha net olamazlardı ve bu gerçekten harika! Evet, ilişki inanılmaz derecede toksik. Evet, en başından belli ama işler sarpa sarana kadar oldukça güzel. Ancak beni en çok şaşırtan şey, böylesine anakronistik bir kitabın on dokuzuncu yüzyılda yazılmış ve gerçekten yayınlanmış ve yine de yayımdan kaldırılmamış olması gibi saçma imkansızlıktı. Ta ki, o zamanlar insanların cahillikleri nedeniyle iki kadın arasındaki eşcinsel ilişkilerin varlığını ve bu kitabın sayfalarında gerçekten ne yazdığını fark edemediklerini ve gülünç derecede kör olduklarını anlayana kadar..

Uyuyamıyorum...

Oda loştu, sadece tek bir masa lambasının kısık kehribar ışığıyla aydınlanıyordu. Köşelerde yoğun ve rahatsız edilmeyen gölgeler birikmişti. Ağır perdeler çekilmiş, dışarıdaki dünyayı boğuyor, onu hafif tütün, kağıt ve yıllanmış meşe kokan bir alana hapsediyordu.
          
          Geniş, karanlık bir masanın arkasında oturuyordu; kolları sıvalı, yakası açık, dövmelerinin mürekkebi ara sıra ışık parıltıları yansıtıyordu. Elinin yanında kristal bir bardak viski duruyordu, yarısı bitmiş, kehribar rengi sıvıya dakikalardır dokunulmamıştı. Parmakları bir kez davul çaldı, sonra durdu.
          
          Kaşları düşünceli bir şekilde çatılmış, çenesi gergin, başkalarının sorgulama için ayırabileceği aynı yoğunlukta bir dosyayı okuyordu. Her satırı kontrol saçıyordu; ölçülü, dikkatli, tehlikeli.

Ethel Cain'den Two-Headed Mother. Gecenin kulak orgazmlı eşsiz önerisi,,

Call me by your name and l'll call you by mine,,