Merhabalar.
Size burada bir süredir, hatta en başından beri neden bölümleri düzenli paylaşamadığımı anlatmak istiyorum.
Hayatımın her döneminde inişler ve çıkışlar oldu. Ancak kitaplarımı yazmaya başladığım dönemde bazı büyük kayıplar yaşadım. Bu kayıplar karşısında bazen ağlayamadım bile. Ağladığım zamanlarda ise kendime "Neden ağlıyorum?" diye sordum.
Aslında kitaplarım komediyi pek kaldırmaz. Ama bir anda her şey değişti. Bazı şeyler tamamen o anın içinde gelişti.
Belki de sadece biraz gülmeye ihtiyacım vardı.
Yaşadığım şeyler tamamen bana ait olsaydı belki daha kolay olurdu. Ama maalesef yalnız değilim. Biz dört kardeşiz. Evet, dört.
Bu dört kardeşin içinde ben iki kardeşime ablalık yapmaya çalışırken, ablam da üç kardeşinin sorumluluğunu üstleniyor.
Merak etmeyin, bunları kendimi acındırmak için anlatmıyorum.
Sadece son zamanlarda biraz yoğunum. Onların okul hayatı, ev hayatı, günlük sorumluluklar... Bazen kendimi etkisiz bir eleman gibi hissediyorum. Hatta bunları şimdiye kadar hiç anlatmadım.
Bu süreçte bir kitabımı bile sildim. Belki bunu çoğunuz bilmiyordunuz. Bir hikâyeyi silmek sadece birkaç bölümü silmek değildir. İçine emek verdiğiniz, günlerinizi geçirdiğiniz bir parçadan vazgeçmektir. Bunu yapmak benim için de kolay olmadı.
Ama sizi sevdiğim ve açıklama borçlu hissettiğim için bunları paylaşmak istedim.
Bu yüzden bana biraz zaman verebilir misiniz?
İyi olduğumda tekrar yazmaya çalışacağım. Şu an biraz tıkandım ve inanın, bazen bir kelime bile yazamıyorum.
Sizden tekrar tekrar özür diliyorum. Gerçekten üzgünüm.
En yakın zamanda bomba gibi bölümlerle geri döneceğim. Bu arayı çok uzun tutmamaya çalışacağım.
Beni anlayan, destekleyen ve burada olan herkese teşekkür ederim.
Sizi seviyorum. Sağlıkla kalın.
