Melek CAN

Herkesin Kurban Bayramı mübarek olsun.

Günaydın, tüm annelerimizin, anne adaylarımızın ve gelecekte anne olacak gençlerimizin anneler gününü kutluyorum.

Bu platformda neden degerlenmedi dedigim tek yazar sensin emin ol cok ama çokta yeteneklisin 

Ben birşey yaptım dedim belki bir bakarsın 
          
          
          https://www.wattpad.com/story/410354467?utm_source=android&utm_medium=link&utm_content=story_info&wp_page=story_details_button&wp_uname=sonpoison

23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk bayramı kutlu olsun. Bu bayrama yaşadığımız acının içimizde açtığı yara ile giriyoruz. Umarım Allah bir daha böyle bir acı yaşatmasın.

Uzay, bilinmeyen bir sonsuzluk, var olan ama gizemlerle dolu olan bir kapalı kutu. Sınırlarını zorlamak isteyen yeni ırklar için keşfedilmeyi bekleyen bakir gerçekler. Ne demek isterseniz onu diyebileceğiniz bir yolun başlangıcı. Dünya, içinde yaşayan insanların doğaları gereği her zaman çekişmeler ile boğuşup yıkımlar yaşamıştı. Ancak milenyum dediğimiz 2000 yılı ile birlikte bu çekişme ve yozlaşma artarken 21. yüzyılın ortalarında büyük bir güçler savaşına dönüşmüştü. Ve ne yazık ki 21. yüzyılın sonunda insanlar bu güç hırsları ve silahları ile kast sistemini oluşturan piramidin orta tabakasını tamamen yok edip efendi köle sistemine geçiş yapmışlardı. Bu sistem 200 yıl boyunca süren korkunç bir soğuk savaş ve yıkım ile devam ederken alt tabaka olan güçsüz halk ezilmiş, alınıp satılmıştı. Bu düzen, 24. yüzyılın ortalarında hayatımıza giren Valid adlı bir uzaylı ırkın gelişi ile farklı bir boyuta taşınmıştı. Bu ırk önceleri bir umut olsa da zaman geçerken onların bizi hasat edilebilecek bir ürün olarak gördükleri gerçeği ile karşı karşıya kalmıştık. Biz onlar için bir besin topluluğuyduk ve bu noktadan sonra mücadelenin şekli değişirken artık birbirimizle savaşan taraflar değil hayatta kalmaya çalışan birer ava dönüşmüştük. Bu savaşta güçlüler daha fazla yaşamak için kadın , çocuk demeden -hayatta kalmak ve güçlerini korumak için- zayıf halkı Validlere sunmaya başlamışlardı. 
          Dünya üzerindeki her ırk kendine farklı savaşma yolları bulurken bizler ele geçirilen uydularımıza rağmen farklı yollarla SOS çağrısı yollamaya çalışmıştık. Bu çağrılardan biri, yok olmanın eşiğinde güçlü bir tür olan Apoliadlara ulaştığında ise Türk halkının kaderi değişmişti. İki çaresiz ırk bir araya gelerek yaptığı bir anlaşma ile yeni Türk Cumhuriyetinin tohumları atılmıştı. Bu mücadele ve Apoliadların bize sundukları yeni güçle bedenlerimizin değişimi uzun ve sancılı bir süreçte devam etmiş, sonunda ulaştığımız yeni evrimsel yapımız bize zaferi getirmişti.

Çok rica ediyorum garip listeler yapmayın. Beğenmezseniz okumanıza gerek yok, bırakıp gidebilirsiniz. Sizin yaptığınız ve  kırıcı isimlerle süslediğiniz listelerinize girdiğim bir bildirim ile günümü kararmaya hakkınız yok.

Hayatım hiç bir zaman normal olmamıştı. Gerçi normal kavramı da kişiden kişiye değişen bir durum olunca ben diğer insanlardan faklı bir yaşam ve aile ile büyüdüm demem daha doğru olur. Önceleri zor gelen hayatım zaman geçtikçe ve anlamaya başladıkça daha da kolaylaşmıştı. Ama askerlik vaktim geldiğinde hayatın bana verdiklerini kara bir kutuya saklayıp yaşamımın en derinlerine gömerek yola çıktım.
            Tabi kaderin benim için farklı düşünceleri sayesinde doğunun sınır kasabalarının birinde uzun dönem asker göreve başlamıştım. Aslında kötü de sayılmazdı ama on gün önce giden ekibin komutanı operasyondan dönmeyip kayıp ilan edilene kadar. Karagahın bahçesinde oradan oraya koşuşturan askerlere bakarken iç geçirdim. Yanımda hissettiğim hareketlilik ile başımı çevirdiğimde benimle aynı zamanda karargaha gelen tertibimin endişeli yüzüyle karşılaştım.
          " Tüm gece kabus gördün Aykut, çığlık çığlığa uyandığın akşamları saymıyorum bile. İyi misin?"
          Derin bir iç çektim. Ne kadar burada en yakınım olsa da söyleyeceklerime inanmasını beklemediğimden:
          " Sadece havanın gerginliğinden etkilendim sanıyorum. Aldırma o kadar." dedim.
          Dudaklarını birbirine bastırıp bana kırık bir tebessüm verdiğinde yeniden bahçeye bakışlarımı çevirdim. Bir haftadır her gece gördüğüm kabusların ne olduğunu biliyordum ama bunu kimseye anlatamazdım. O zaman sadece askerliğim yanmaz bir de üzerine deli damgası yerdim. Çünkü ben her gece kaybolan komutanın yaşadığı işkenceyi ve acılarını görüyorum. Neden mi?
          Çünkü BEN BİR MEDYUMUM.

Başrol elemanın adı Berzandi, Berzan ailesiyle köyden İstanbul'a taşınıyor çalışmak için sanırım bı yerde garsonluk yapıyor işte sonra bir gün bı davete garsonluk yapmaya gidiyor orda diğer başrolle karşılaşıyor ismini hatirlamiyom bu eleman gay ve Berzanı gördüğü gibi etkileniyor ondan ona yaklaşıyor falan berzan da kıl oluyor buna sonra gay olan bunun evini numarasını falan buluyor sürekli geziyor peşinde Berzanın berzan da bı süreden sonra etkileniyor bundan falan bı de Berzanın bı hastalığı var tamamen erkek bedeninde ama kadınlar gibi regl olabiliyor hatta üçüz çocukları oluyor falanBerzan diğer elemanla uyuyor bi gün sabah kalkıyor regl olmuş bu da şaşırıyor falan berzan anlitiyor bu da hiç bir şey demeden apar topar çıkıyor evden berzan da diyor aha beni terk etti eşyalarını falan topluyor tam cikicak kapıdan bakıyor diğeri geliyor işte elinde poşet megersem ped ve çikolata falan almaya gitmis

Ya bi fic soracaktım rahatsız olursan kaldırabiirsinn