هنوز هر روز اکانت توییترت رو چک میکنم، هشتگ هایی که بچه ها برات زدن رو میبینم، این همه سال گذشته اما هنوزم باورم نمیشه که اینا واقعیه. به این فکر میکنم که اگه هنوز اینجا بودی چقدر همه چیز فرق میکرد.
"غم به خود راه ندهید، مگر اینکه حاضر باشید تا آخر عمر غم بکشید. در غیر این صورت فراموش کنید"
فراموش نکردم اسرا، از روزی که چشمات رو بستی غم وارد زندگیم شد و روزی نیست که یادت نیوفتم و دلتنگت نباشم.
چطور میتونم فراموش کنم و غمگین نباشم.
Ignore User
Both you and this user will be prevented from:
Messaging each other
Commenting on each other's stories
Dedicating stories to each other
Following and tagging each other
Note: You will still be able to view each other's stories.