قلمت نظیر لحظهی ملاقاتِ دوبارهی "چرا" و "چگونه" میمونه, درست بعد از جنگ طولانی منطق و عرفان; جایی که استعاره نه یه آرایه, که آخرین پناهگاهِ معنا در برابر تهیگیِ تفسیره. انگار هر کلمه برای رسیدن به کلمه ی بعدی باید از هفتاد و دو وادیِ شک عبور کنه
قلمت در یک کلمه, حاصل جمع نایاب ترین عناصر هستیه; و خب این کاملا منطقیه که من هم همیشه شیفته ی شکار نایاب ها بوده باشم
حقیقتا بعد از خوندن این سطرها این سوال برای من شکل میگیره که ایا میشه پای چنین قلمی نشست, و از نزدیک دید که معنا چطور از تهیگیِ تفسیر نجات پیدا میکنه؟ خب, افتخارِ تجربهی چنین گفت و گویی رو با بانو اوا دارم؟
