Yok oluşumun acısı çekiyorum, içimde bir kız çığlık çığlığa onun canı benden çok yanıyor. Onu kaybetmek istemiyorum ama onu o kadar korkuttular ki benden çekip gitmek istiyor
Sarılıp ağlicak bir omızım bile yok. Kimse benim üzgün olduğumu anlayamıyor göz önünde gibiyim ama aslında bi o kadar da karanlıktayım hatta bir yanım o kadar karanlıktaki beni içine alıyor beni yok etmek karanlığa gömmek istiyor. Güldükçe yıkılmadıkça hayat daha da vuruyor. Güçlü durmama sebep olan insanlar bile bunu farkında değil başkaları için kendimi yerken yoo oluyorum.
O kadar şey üst üste geliyor ki hayatım kayıyor gibi benim ruhumda elimden kayıyor o kadar sahte kahkaha attım ki hangisi gerçek anlayamıyorum ve insanların sorularından kaçmak için yapıyorum bunu sadece yanımda olan insanın gözümün içine bakınca anlamasını istiyorum ama galiba iyi bir oyuncuyum kimse anlamadıysa şuana kadar galiba bunu söyleyebilirim. Sanki bir bataklıktayım ve benim tek dalım hayallerim gibi karanlığıma ışık tutacak kimse yok ve ben artık bunu yapmaktan çok yoruldum o kadar sahte duygularla yaşıyorum ki içimden gelerek ağlayamıyorum bile gerçekten yoruldum