Bazen insan hiç olmak istemeyeceği birine dönüşür, hayalleri kendini boşluğa bırakır. Geriye dönüp baktığında ne çok cam kırıkları batar eline, tenine en çokta gözlerine damla damla süzülü verir kan yerine gözyaşı. Geleceğini bulamayı verir hayat pusulası bazen sanki zaman durmuştur acısı her zaman taze kalır değişmez, sapmaz sabittir. Ne çok ümit var imiş meğer o serzenişte, koskoca hayaller derin masallar bitmeyecek gibi ola ki ; hiç bir başlangıç yerini bir sona bırakmayacakmış gibi.
Bir rüya misali göz açıp kapatıncaya kadar süren, açınca varlığından şüphe duyduğun bir hayat. Bazen hayat fedakarlık ister, bir çoğunun hayallerinin üstüne kurulur nice tahtlar acıtır ama öğretir ne olmak istediğini öyle ki asla kim olmak istemeyeceğinide gösterir sana ama öyle bir noktaya gelirirsin ki ; HİÇ OLMAK İSTEMEYECEĞİN İNSANA DÖNÜŞÜRSÜN.
