Çaresizliğin o kurumuş köklerinin arasından dışarı bakmayı başardığımda, umuda çalan bir ışığın ruhumu kör ettiğini hissettiğimdeki rahatlamayı hissettim. Bir paradoksun kucağına düşmüş gibiydim. Geçmişin o buruk tadı olan umut kapısından içeri girdiğimde, ortam tanıdık bir atmosfere bulanıyor. 
Anlıyorum, çıkış yok. 
Anlıyorum, sonu yok.