Bear_Shung

 []
          -  ℎ
          
          ဖာအီအိုဆိုတဲ့ မင်းကိုတွေ့ပြီးနောက် မထင်မှတ်ထားတဲ့အချိန်မှာပဲ ငါ့ရဲ့ပျော်ရွှင်မှုဟာ လျှပ်စီးလက်သလို တချက်တည်းနဲ့ ဆိတ်သုန်းသွားခဲ့တယ်။
          
          (၁) ဇာတ်လမ်းအစမှာ မိုးရွာကြီးထဲ အဝေးကြီးက အိမ်ဆီသွားနေတဲ့ ဖာအီအိုဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးကိုငါ...တွေ့ခဲ့တယ်။ လမ်းမကြီးတစ်လျောက် သူမဟာ တိတ်ဆိတ်နေတာပဲ။ ငါဟာလဲခက်တာပဲ မနေနိုင်မထိုင်နိုင် သူမနောက် ထီးမယူနိုင်ပဲပြေးလိုက်ခဲ့မိတာမို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် မနေနိုင်ရကောင်းလားအပြစ်တင်မိတယ်။
          
          ဒီလိုနဲ့ မိုးစဲတဲ့အခိုက် အေးစက်နေတဲ့ လေထုကြားက မှားယွင်းတဲ့ ဒီစကားကို ကျနော်ပြောခဲ့တယ်။
          
          'ဖာအီအိုကို ကျနော် ချစ်တယ်'
          
          မိုးစက်လေးတွေကြား လက်ဆန့်ထားရင်းနဲ့ အီအိုဟာ ကျနော်ဘက် တချက် ကြည့်ရင်း ပြောခဲ့တယ်။
          
          "ရတယ်လေ ချစ်ပေါ့"
          
          ဒီလိုအတိတ်ကိုပြန်ကြည့်ရင် ကျနော်‌ေပျာ်ခဲ့သလိုတော့ရှိတယ်။ ပျော်ရာကနေအပျက်ဆိုတဲ့စကားလဲဒွန်တွဲနေသလိုပဲ။
          
          “ပျက်သွားတယ် ဘာတွေလဲ.?”
          -ခံစားချက်တွေ။
          
          (၂) ပါးစပ်မှာ ဆေးလိပ်ကိုခဲထားတဲ့ မင်းရဲ့ပုံစံက ဘယ်လောက်ကြည့်ကောင်းအုံးမလဲ အီအို။
          
          ရေချိူးခန်းက မှန်ဘက်မျက်နှာမူရင်း ကျနော့်ခေါင်းထဲအတွေးတစ်ခု၀င်လာတယ်။ ဆံပင်ခပ်ကောက်ကောက် မထီတထီအကြည့် အေးစက်နေတဲ့မျက်နှာနဲ့ သူမဟာ ကျွန်တော်တချိန်ကချစ်ခဲ့ရတဲ့သူ။
          
          သူမနာမည်ကဖာအီအို‌ေလ။ ခပ်ပျက်ပျက် ခပ်ပေါ့ပေါ့ ခပ်ဆိုးဆိုး မိန်းမဆိုလဲမမှားပါဘူး။ အိုး မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကိုအပုတ်ချသလိုများဖြစ်သွားမလား။ ဒီလိုဆို စကားတစ်ခွန်းနဲ့ပဲဖော်ပြချင်ပါတယ်။
          
          “A ghost”
          
          (၃) အတိတ်နဲ့ ပစ္စုပ္ပန်ကာလမှာ ကွဲကြေနေတဲ့ဖန်ခွဲစတွေကိုတက်နင်းထားရသလို ဒါမှမဟုတ် ပိုးဖလံမျိုးမီးကိုတိုးနေတယ်ဆိုတဲ့အတိုင်း ပျက်စီးစေမှန်းသိရက်နဲ့ အီအိုရဲ့ ရင်ခွင်ထဲ ကျနော်တိုး၀င်ခဲ့တယ်။ နစ်နစ်နဲနဲ တစိုက်မက်မက်နဲ့ စောက်ရူးလိုလို တိုးခဲ့တာ။
          
          “ဘာတွေရလိုက်လဲ?”
          -ကောက်ရိုးမီးတွေ
          
          ----

ဒီအချစ်ကြိုးနီလေးကိုပြန်ပြန်ချည်နေရတာ ငါတကယ်ပင်ပန်းနေပြီ။
          
          From- ငါမင်းကို အရူးတစ်ယောက်လိုချစ်တယ်။ (2022)

အက်ပုဒိတ်လေးတွေမလာခင် (ရေလှိုင်းတို့သည်)ဆိုတဲ့ short story တစ်ပုဒ်ရေးပေးထားတယ်နော်။ ဝေဖန်လေကန်ပေးကြပါအုံး old reader တွေရော အသစ်ကလေးတွေရောဗျ။ လက်ရည်ကတော့ ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုပဲ>⁠.⁠<

နာကျင်လေသောသူ၏ အသွေးအသားတို့အားနက်နက်နဲနဲ မက်မက်မောမော အာသာမပြေ မြိန်ရေရှက်ရည် သုံးဆောင်နိုင်တဲ့မိန်းမ။ 
          
          သွေးစိမ်းတရှင်ရှင် မျက်ရည်အိုင်ထဲ လဲကျနေတဲ့ လူရဲ့ နှလုံးသားကိုမှ ထပ်ကာထပ်ကာ ဓားနဲ့ထိုးရက်လေတဲ့ မိန်းမ။
          
          ငါ့မျက်ရည်ကိုသုံးဆောင် ငါ့နာကျည်းချက်ကို သံစဉ်လိုနားထောင် သူ့ရဲ့ချစ်သူကိုရင်ဘတ်ထဲပွေ့ပြီး သေဆုံးကာနီး နှလုံးအိမ်ကိုမှ ဖြိုဖျက်ရက်လေတဲ့ မိန်းမ။
          
          ချစ်ရသူနဲ့ကျ ချစ်တတ်မ၊ ရက်စက်နိုင်သူအပေါ်ကျ မစာမနာပြောထွက်ရက်တဲ့ မုန်းစရာစကားလုံးတွေရဲ့ မြစ်ဖျားခံရာ အဲ့မိန်းမရဲ့ နှုတ်ခမ်းထူထူတွေ။
          
          အချိန်တွေ နှစ်တွေ သံယောဇဉ်နဲ့ မေတ္တာတွေ တသွင်သွင်စီးရင်း ဆည်ကျိုးသယောင် ဝုန်းကနဲ ကျိုးကြေသွားရတဲ့ နံရိုးတွေနဲ့ အဲ့မိန်းမဆီက ငါမရခဲ့တဲ့ချစ်ခြင်းတွေ။
          
          

တို့အကြင်နာညလေးတွေ ဟိုးအဝေးဆုံးပြေးထွက် ဘယ်လိုရှင်သန်ရမလဲ

အချစ်တဲ့ ကျွန်တော် နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်။
          သိသိသာသာနေရင်း မသိမသာ မေ့ဖျောက်ရတဲ့ လိုချင်စိတ်က ကျွန်တော့်ကိုသတ်လေခြင်းပါပဲ။ မမဟာ အဆုံးထိအပြစ်ကင်းသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်ဟာ "မမှီတဲ့စွန်ငယ်ကို လက်မလွတ်ရဲတဲ့ကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်"သာဖြစ်ပါတယ်။ မမက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အိမ်ပြန်ချိန်တိုင်းမှာ  အယုယပေးတဲ့လူဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့တဲ့ ညနေခင်းက သိပ်ပူလောင်လွန်းရပြီး အဆုံးသတ်မှာ နာကျင်ခြင်းကို တဖန် အရိုးထဲစိမ့်အောင် သင်ကြားခြင်းခံရခဲ့ပြန်ပါပြီ။

မမ၏ တစ်ဦးဆိုင်နာမ်သည် စွန့်ခွာသွားလေသော ပြာမှုန်တို့၏ ပင်လယ်ရေပြင်အထက်တွင် အမှုန့်အမွှားလေးတစ်ခုအနေနဲ့ ဖြေးညှင်းစွာရွေ့လျားနေ‌သည်။ မမ၏ မျက်ရည်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ငြိမ်သက်စွာ ကျဆင်းခြင်းမရှိ။ တည်ငြိမ်အေးဆေးသောမျက်နှာဖြင့် ပင်လယ်ပြာအား အေးစက်စွာကြည့်နေလေသည်။ 

Misery love company 

ရည်းစားဟောင်းမျှော်သလို အပိုင်းသစ်တွေကိုလည်းမျှော်လင့်မိပါဲကြောင်း

‘မမ ကြယ်တာရာလင်း’
          
          ဘာရယ်ကြောင့်မှန်းမသိ ယနေ့တွင် မမအားသတိရသည်။
          လှိုင်းလုံးငယ်လေးများ ကျောက်ဆောင်အနားရိုက်ခတ်‌တတ်သလို မမ၏ ရင်ခွင်ထဲ ခဏတာ ဝင်ရောက်နားခိုချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လျှက်ရှိသည်။ မမ၏ ရင်ခွင်သည် ပြာလဲ့သောကောင်းကင် ကြည်လင်သောရာသီဥတုနှင့် မြူမှုန်ကင်းသော သစ်တောအုပ်နှင့်တူသည်။
          
          မမ၏ ဆံနွယ်များသည် အလေ့ကျပေါက်နေသော တောရိုင်းပန်းလေးများပမာ လေယူရာယိမ်းနွဲ့နေလိမ့်မည်။ မမ၏အပြုံးသည် နေကြာပန်းခင်းအလည်၌ နေမင်းသဖွယ် တောက်ပနေပါလိမ့်မည်။ ထိုအထဲတွင်မှ လွမ်းအနှစ်သက်ရဆုံး မမ၏ မျက်လုံးလေးများသည် ‌အေးချမ်းခြင်းအစစ်‌ဖြစ်သော အိုအေစစ်ကလေးပင်ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။
          
          မမသည် ယခုမှုပို၍လာလှမလားအား လွမ်းမခန့်မှန်းနိုင်ပါ။ မမ၏တောအုပ်မှာ မြူတွေမှိုင်းနေမလား လွမ်းမသိပါ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လွမ်းသည် မမ၏ တောအုပ်ထဲမှ အသက်လုစွာ ပြေးထွက်ခဲ့သူမို့သာဖြစ်သည်။ အသက်လုခဲ့ရသော်လည်း လွမ်း၏နှလုံးသားတစ်ခြမ်းမှာမူ မမ၏ ရေခဲတောင်များကြား ကွဲအက်ကြေမွသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
          
          သို့သော်..လွမ်း၏ ကျန်ရှိသော နှလုံးသားသည် မမ၏ အမည်နာမအား တမ်းတဆဲသာဖြစ်နေတော့သည်။
          
          -ရှောင်(၂၀,၉,၂၀၂၄)