Buraya en son aralıkta gelmişim. Aralıktan beri neler değişmedi ki. En son sigara içiyorum yazmışım. Yazdığım panoda saat ve tarih tesadüfünün korkunçluğu beni şok etti. Şu an içmiyorum ve neyse. Aralıkta o kadar melankolik bir ruh halindeydim ki. Kasımdan kalan travmalar, yalnızlık bitirdi beni. Gökçe girdi hayatıma. Çok korkunç zamanlardı. Çok üzüldüm. Ama tüm bunlara bi son verip kendime gelmem gerekti. Bundan çok çok yakın bir arkadaşımdan başladım. Sonra da diğerlerini bırakmaya başladım teker teker. Ocakta biraz daha düzeldim. Yiğit engelimi açtı. Benimle inatlaşırken sikinin keyfinden tekrar engelledi. Üstümden yük kalkmış gibi hissettim. İlkeri siktir ettim hayatımdan. En melankolik dönemimde sırf yalnızım diye takıldığım çocuğu. Beni sevmediğine adım kadar eminim. Kendine bakmadan benimle dalga geçen birine ne yapmalıydım başka? Arkadaşlarım oldu bol bol. Haa dersler.. asla güzel değil. Ben kimim bu rahatlık ve sorumsuzluk ne bilmiyorum ama çöktüm o konuda. Aşk işleri asla ama asla yok. Sevemiyorum kimseyi. Takılıp geçiyorum. Güzellik takıntım var. Artık lafımı esirgemiyorum kim gidiyorsa gitsin gram umrumda değil. Kısaca hayat yorucu olsa da güzel gidiyor. Sadece şunu söyleyeceğim, eskiden her şeyin olan insanlarla kavga etmek kötü hissettiriyor. Bu panoyu güzelliğinden anılardan öpüyorum. Kendine iyi baksın.
3'23
