BS'

Bugün senin doğum günün. Dışarıdan ne kadar mutlu göründüğünü bilmeseydin keşke. Sana pasta yapmamız için sabahın köründe uyandırdın. Daha kahvaltı hazırlamadan sana pasta hazırlamaya başladım ve mutfak masasında oturup heyecanla beni izledin. O kadar tatlı bir heyecanıb vardı ki. 
          
          Sonra baban geldi ve sen nasıl kaçacağını şaşırdın. Masadan inmenle odana koşturman arasında birkaç saniye vardı sadece. Hatırlıyorsun değil mi o günü? 
          

Soner beni mahfetmişti. Soner, bugün beni mahfetmişti ve ben bundan nasıl sağ çıkacağımı bilmiyordum. 

Sana hiç söylemedim ama sana aşıktım. 
          
          Bunu yüzüne karşı söyleyememekte benim ayıbım olsun. 

O gün bana mesaj atmasaydın ben çoktan ölmüş olacaktım. Hayatıma girmek için bu denli, ısrarlı olmasaydın bedenim bundan çok uzun zaman önce toprağın altında çürümüş olacaktı. 

Ellerimi yüzüme bastırırken Soner'in gelip bana sarılmasını bekliyordum içten içe. O benim ağlamama dayanamaz gelirdi, gözlerimden yaşları silerdi. 
          
          Ama gelmemişti. Ne Soner gelip bana sarılmıştı ne de benim ağlamam dinmişti. 

Yüzümü boynuna gömerken, "Ağla lütfen." Dedim fısıltıyla. 
          Kaskatı kesilmiş bedenini hissedebiliyordu. Vücudu bir şekilde kendini ele veriyordu ama o belli etmemekte ısrarcıydı. 
          O gün ona ne kadar ağla dersem diyeyim, Soner ağlamadı. 
          Onun dökemediği gözyaşları benim gözlerimden boşalırken Soner'in elalarında bir damla dahi düşmedi. 

"Umarım kendine yaşamak için bir sebep bulabilirsin kardeşim, ben bulamadım. Benden bu kadar."

"Şunu unutma, hiç belli etmeseler de abiler kardeşlerini her zaman sever."

"Sana doğru düzgün bir abilik öleceğim bu gece. Sabah belki leşimle karşılaşırsın."

"Hep derim, ben korkağın tekiyim."