...

İsimsiz'in şehveti şiddetin ta kendisidir.
          
          Ruhunu satmadan bir tapınak rahibesi, erkek eli değmemiş  kendi kendisinin kutsal fahişesi , İsimsiz, nasıl da çevirmiştir başını bana, zümrüt gözleri günahla bakar, her bir köşe bucağıma.

Silinmiyordu aklımdan Günahkar.
          Günahları, günahlarım.....

Bana sakın yaklaşma. Bundan sonra mutlu olmayı hak etmiyorum. Ve sen de her şeye rağmen mutluluk demeksin.

"Koşuyorum.
          Sanki bu mümkünmüş gibi."

"Ve eğer insan anlaşılsaydı sözleriyle, hislerini resmetmeye ihtiyaç duyar mıydı? Ritimler çıkar mıydı o zihinden, iki dansçı sahnede topukları kanayana kadar koşar mıydı?"

"İki ruh var bağrımda, benzer bağrım aya. Bir yüzüm herkese bakar, diğeri yalnızca karanlığa." 

"İmádni fogom jelenléted, térdré ereszkedem ha szükséges."

"O, çocukluktan kalan bir müzik kutusunun ninnisinde kendisini kaybederken, ben sadece ona bakarak aklımı kaybettim."

"Dalgın bir ölüyüm karşında. Mezarımın önünde mendilini düşürsen, kalkıp getirmişim gibi. Öldüğümü unuturum. Öyle bir dalgınım, öyle bir aşığım sana."

"Manzarasını, ilhamını kaybetmiş bir meyusun bir de elleri titriyorsa meczup gibi her fırçasına dokunduğunda, bırak çizmesin. İnancını kaybetmiş bir adam, bırak çizmesin. Hak etmiyor o fırçayı."