ays

Selamm watty halkı... Böyle diyince de çok 2020 gibi oldu ama :) uzun zamandır girmemiştim buraya tr de kapatıldığından beri de olabilir bilmiyorum sırf hesabıma bakmak için vpnle girdim ama çok tuhaf hissettim  mesaj kısmı gitmiş asıl  eğlence ordaydı üzüldüm:( sadece pano var  bıraktığım zamanki kitapların adı bile yok her şey çok yabancı hissettirdi sanki bi mezarlığı ziyaret etmişim gibi bi zamanlar canlı olan her şey solmuş  sanki  ileti panom   bile asiymiş bi baktım da az önce jdjdj neyse ne var ne yok ne alemdesiniz eskilerden var mı hiç merak da ediyorum ama nerden konuşuyosunuz onu bile bilmiyorum jdjdjd 

Gram inanmıyorum  abi 

 Sahte samimiyetinizi... 

Rastgele

 Evet, hâlâ yaşıyorum.

          
          Geçenlerde arkadaşımla konuşurken aslında daha kısa bir süre öncesine kadar kusur olarak gördüğümüz özelliklerimizin muhteşemliğini bi kere daha farkettim.Yüzümdeki benlerim,çillerim beni çok mutlu ediyor bi süredir o kadar hoş geliyor ki bunları ben daha önce nasıl   farketmedim diyorum...mesela saçlarım çocukluk travmam falandır galiba kıvırcık saçlarım; hep kısa gezdiğim için tam bir bonustum gerçekten ve çok alay konusu olmuşumdur çocuk aklı işte saçlarımı koparırcasına tarardım düzleşir belki diye ama yaklaşık 2 senedir kıvırcık saçlarıma aşığım artık her ne kadar suya alerjim olsa da islanan saçlarımın bi muzice gibi kıvrılması çok hoşuma gidiyor.. Kendimde kusur olarak gördüğüm ne varsa yaş aldıkça onların aslında birer mucize olduğunu görmek hem çok iyi hissettiriyor hem de üzüyor geç farkına vardığım için ...şu an için kendimi güzel hissetmiyorum mesela ama gün geçtikçe yüzümünde fikirlerim gibi  olgunlaşacağını biliyorum bu yetiyor mutlu olmak için. Kötülüklere inat(:sadece içimden geldi... 

Artık kendimi açıklama, hislerimi  anlatma isteğimin dâhi olmadığı evredeyim.Canım sıkkın olduğunda kendimi  rahatça açabileceğim birilerinin olmaması bir yana  beni anlayacak birilerinin olmadığını farketmek asıl acı veren şey ve bu yüzden  artık  bir şeyler anlatmak istemiyorum artık hiç bir şey için açıklama yapmak istemiyorum, yoruldum; beni anlamayan insanlarda dolu olan  çevremden yoruldum kendimi bir hiç gibi hissetmekten yoruldum  canım acıyor ama neden bilmiyorum bile  geleceğimi düşünmem lazım ama hiç  bir şey yapmak gelmiyor içimden  sadece biraz ilgi görmek istiyorum  benim de  bir  insan olduğumu hissetmek istiyorum  canım acıyor artık "böyle böyle diyorsun ama yapacak bir şeyin yok hayat devam ediyor "laflarını duymak değil bana hadi şunu yapalım  belki iyi gelir denmesini istiyorum  sadece yanımda birileri olsun istiyorum ya çok mu zor  gerçekten  yoruldum  ben demeden hiç bir şey anlamayan insanları görmekten  bıktım artık.

Neşem bitti;sadece yaşıyorum. 

Göz kapaklarım bile düşman kesilmiş dünyaya... 

 Müdavimi olmuşum sessiz  çığlıklarımın, serzenişlerimin... Usul usul  işliyor tükenmişlik;   gecenin gizlediği karanlık ruhuma lakin  gün aydığında yine bi ışık  hüzmesi doluyor kalbimin kapakçıklarına  ve sonra  asli görevinin sadece kan pompalamak olmadığını haykırıyor kalbim...