Boslukarbedesi

Özgürlüğün ilahisi gökleri dolduracak. 

Uzun zaman sonra fosilleşmiş hesabıma can katmaya geldim. 

Öyle de değil aslında.. sanki ben burada bir şeyler dinleyip, okuyup, yazarken kendimden bir parçam günlerdir bir yerde gizli saklı ağlamış yorulmuş ve bana geri dönmüş gibi.. canıma eklenmiş eksik bir parçanın ağırlığı var üstümde.
          
          

Palavralarıyla ihanete denk getirdiler dudaklarımı. 

Anlık sinirle herkesi silme huyumu bırakamıyorum. 

Düşünceleri hapseden kafatasından boşluğa doğru kıvrımlı deSibel.

Ölsemde izlerimi taşıyacak bedenler bıraktım bu evrene..

Bugün biri daha bana:
          
          "Sen bataklık gibisin; sevdikçe insanı kendine çekiyorsun ve batırıyorsun. Acıya aşıksın. Seviyorsun acıyı damağında gezdirmeyi." Derken uzun uzun gözlerime baktı.
          
          "İnsanları sevmiyorsun, onlara karşı verdiğin emeği, duyguyu seviyorsun, kendini bir nevi duygusal teste sokuyorsun. Kendini güzel hisler ile ödüllendirip sonra o hislerin yerini acıya kedere bulayıp ruhunu en dibe ve en imkansız olana sürükleyerek cezalandırıyorsun. Sen farklısın, istisnasın ve kendini bu topluma ait hissetmiyorsun, perspektiflerin farklı, düşüncelerin bambaşka ama unutuyorsun bazen insan olduğunu."
          
          Durdum ve aylar öncesinden verdiğim çabayı ve o çabayla nasıl ortada kaldığımı düşünüp, sustum. Ağzımı bıcak açmadı. Salt güldüm ve geçtim.
          
          İlhamını acısından alan bir kadınken nasıl da her gün mutluyum ama değil mi¿ Hak ettiğim mutluluğu damağımda gezdiriyorum şu an haberin olsun. Sevgili objektif yorumcum olan aziz.

Gerçeğin gün yüzüne çıkma gibi asil bir huyu vardır.

İnsan her şeyi düşünebilir. Düşünce, zemini sonsuzluk olan bir oyundaki piyondur. İstediği yere gider. Hayal kırıklığı, varoluş uykusuzluğu ya da sadece merak kurbanı olan insan, yeryüzündeki benzerlerinin tamamını öldürüp Tanrı'yla yalnız kalmak isteyebilir.