Yazilmaktan utanan bi kaç cümleydi  aslında beni ve bana eşdeğer şeyleri anlatan. sahici kuramların yarattığı, kulağa çılgınca gelen hayallerim vardı benim de bi zamanlar. küçükken her boş kağıda çizdiğim, etrafı çitlerle örülü ve hemen önündeki banka oturan bi türlü yüzünü hatırlayamadığım siyah beyaz, tatlı bi gülümseme vardı. siyahtı, beyazdı ama hayal etmeye değerdi. derken; birden siliniverdi tüm cizdiklerim. silgim yoktu oysa. bunun benim suçum olması imkansızdı. tüm bunları sorgularken birileri kalemimi de kırıp onume atmıştı çoktan. kaybettiğimi o an anlamıştım. artık siyah beyaz bile bi cizimim olamiycakti. ne acı... doğruyu ararken yanlışı bulmak ve silinen hayallerin yenisini cizememek.
hayat; küçükken eksiksiz cizdigin hayallerinin yıllar geçtikçe silinmesi halidir. önce tuttuğun balonların gider sonra gece gündüz bacası tüten evin ve en sonunda kalemin de alınır elinden. işte o an büyüdüğünün farkına varırsın.
-Brut/Akif Tanriverdi