දේවදාර ගස් පේළියේ , මන්දිරයට ඈතින්ම තිබුණ මේ ගහ ! නොවරදවාම රැට හද එළිය වැටෙද්දි දිලිසෙන්න කහ පාට තාරුකා මල් බිම් වියනක් හැමදාම මම වෙනුවෙන් බලාගෙන ඉදියා.
මේ ලැන්තෑරුමේ අයුතු එළියෙන් තමයි ඉරාගත්ත පිටුවල තිබ්බ ලතින් වචන ගැටගහන්නත් පුළුවන් උනේ ! ඒත්, වචන ඇමිණුම් කියන්නේ මනුස්සයෙක්ගෙ හැගීම්.. ඒවා ලේවලින් පොගවලා අගෞරව කරන්න බැරිකමටමදෝ ඒ පුරුද්ද අතඇරෙන්න වැඩි කල් ගියෙ නෑ ! කොච්චර පිරිසිදු වෙලා ආවත් ලේ පුළුට අල්ලද්දි තාරුකා මල් උනත් බයක් නැතිව පිපෙන්නේ කෝමද ? සොබාදහමට තියෙන සුන්දරම අහම්බය ලේ පුළුටක් ඒම ඉවසයිද ? කොයි හැටි පිරිසිදු වෙලා ආවත් තාරුකා මල් යායම මුඩු තණ බිමක් වෙලා ගියා.. ඔව් මට ගැළපෙන්නම !
පහුවට තනි කළු අහසටත් , කවුරුත් තනි රකින්න නැති මේ සීතල බංකුවටත් මම නොදැනීම හුරු උනා ! ~ කාටවත් නොකියපු මගේ කතා පාළු අහස උනන්දුවෙන් අහන් ඉදියා !
ඒත් එදා ~ එදා ලස්සනට හද පායලා තිබ්බා... හදිසියේ ආවට මොකද , පස්සේ දවසක දැක්කා, මට නැතිවුන තාරුකා මල් යාය වෙනුවට , එකම එක තාරුකා මලක් එයාගේ ස්පර්ශය මට ඉතිරි කරල තිබ්බ...!
GTW..