"Jeongguk, taptazesin," Tüm dış seslerden izole edilmiş çatı katı odamızda, günahkârın içimi titreten boğuk, bastırılmış doyumsuzluklarıyla yoğrulu kelimeleri yükseldi. "İnsan, insan için zaman geçtikçe antika bir vazo gibi eskir. Canlılığı yiter, renkleri solar, değeri alışıldıktır artık. Kokusuna âşina olduğun bir bebeğin, gün geçtikçe yerini sabit kılan, bu sebeple artık yoğun etkisini hissedemediğin teni gibidir. Silinmemişken, tanıdıklığından olsa gerek, gücü yiter. Öte yandan sana bakıyorum, günler, bahar yelinin peşinde sürüklediği kopuk yapraklar misâli geçip gidiyorken, ulaşılmazlığını, ben dudaklarını kana kana içiyorken bile koruyorsun. Ah, canımın en güzel parçası... Kayıp bir insanım, yittim. Körpe bir çocuktun daha gözümde, serpiliyorsun. Yeşeren her dalında, hiçbir varlığın kendinde bulamadığı bu uçsuz kudretle, geçmiş nefeslerime uzanıyorum,"
Boynuma sıkıca tutundu, zarif elleri, teni altında oluşuna duyduğu hayranlıkla kabaran damarımı örtüyordu. Titreyişi, baskısıyla sekteye uğradı. Gözlerime dokundu yeniden. Parmakları, usul usul omuzlarıma iniyorken, yeniden aralandı dudakları.
"Kendi ayaklarınla baş ucuma geldin, tutulun bana, sahip olun dedin. Şehvetin, her yanından ateşe dizilen, okyanus ortasında, yapayalnız direnen bir savaş gemisi gibi. İşte, o kurşunlar gelir, henüz dirilen gençliğin ve erkekliğine isâbet eder diye korkuyorum. Bu gece, seni söndürmekle kalmaz, yalnızca içinde filizlendiğini bilmenin dâhi, beni büyük bir hazla kavurduğu tutkularını; bundan da öte, her ne kadar tasdik etmesem de, dilinin ardında bekleyen, seni durdurmak için en kutsal ayetlerini sesine yediren Tanrını kül eder, yaşananların altında kalır da, başını bükersin diye korkuyorum. Oysa hiç istemem, onurlu bir âşık gibi dik durman arzusundayım."
