Jisung Han

ne yazsam ki
          son zamanalrda böyle içimi döktüğüm yazılar hep onunla alakalı. Ben gerçekten onu seviyorum ve beni üzmesinden korkuyorum. ya bak çok bencilce veya pick me gelebilir ya da olayları fazla uzatıyor da olabilir ama o yaşadıklarımız cidden benim için çok büyük şeylerdi. ben ona güveniyordum ama o bunu boşa çıkarmıştı. ayrıca ayrılmamız yakın yaşadığımız olaylar da pek hoş değildi. umarım yeniden birlikte olursak bunlar yeniden yaşanmaz. cidden bu konuda çok ensişeliyim. çünkü birkaç gündür yeniden konuşmaya başladığımızda o konuları konuşurken yine o zamanları baştan yaşıyormuşuz gibi geliyor ve bu beni daha da çok korkutuyor.
          Onu gerçekten çok seviyorum. kurduğumuz hayaller gerçek olsun, verdiğimiz sözleri tutalım, hep birlikte olalım istiyorum.
          bunları ona anlatmak istiyorum ama herkes acele etmemem gerektiğini söylğyor fakat onunla konuşurken asla kendimi tutamıyorum. eskisi gibi olalım istiyorum. şuanda ne olduğumuz belli bile değil. bu hoşuma gitmiyor. sevgilim diyemiyorum ama birer arkadaş olmak için de fazla yakınız. nerdeyse 2 sene çıktığın birisiyle arkadaş olamazsın ki, olabilir misin?
          bana eskisi gibi iltifatlar ettiğinde ya da o eski günleri konuştuğumuzda içimde garip bir his oluşuyor bilmiyorum ne odluğunu gerçekten.
          Önceden ona aldığım ve yaptığım çoğu şeyi atmış. halbuki ben nerdeyse hiçbirine kıyammaışken. ama bunu duyunca kendimi tutamadım tabi. birçoğunu attım bugün. gerçektende bunu yapabilecğini düşünmemiştim falan 
          nyse daha fazla yazmicam uykum var

Babannem karşımda ağlıyo bir yandan da kardeşiyle konuşuyo ama hani bilmiyorum o kadar kötü hissetmiyorum kendimi bu normal mi? yani öyle bence çünkü hani ölen kişi o kadar yakınım değil ve empati de kuramıyorum böyle bir durumla nasıl empati kurulabilir ki? 
          çok gairp hissediyorum bugün sebepsizce annem ölseydi ne olurdu? nasıl hissederdim diye düşünmüştüm. ve babaannemin annesini kaybettiğini mğrendik. gerçekten bugün düşündüğüm gibiydi hatta daha sakindi o yüzden kendimi çok garip hissediyorum
          

ölüm cidden hiçbir şeyi beklemiyo. aniden ve beklenmedik bir şekilde geliyor. Babaannemin annesi senelerdir hasta ve etrafına bakamıyodu bile. Herkes ne zaman ölcek diye bekliyodu zaten hani tek sebebi kadının böyle daha çok acı çekmeseydi.
          Biraz önce ölüm haberini aldık bide başka şehire götürmüşlerdi bakmak için şimdş ordan getircekler ve babaanemin büyün kardeşleri de başka şehire gitmişti tam bu zamanda. 
          öyle işte ya garip bi durum sadece düşündüklerimi yazmak istedim 

uyku düzeninin içine böyle sıçılır aşkolar

Geçen günlerde sanal arkadaşlarımla buluştum AAAAAA çok güzeldi bayağı birşey yaptık foto falan da çekindik HATTA BANA HEDİYE ALDILAR ayyyy onlarda benim olduğum şehire gelcekler hatta sanırım kalıcaklarda??? oha şaka gibi böyle olcağını hiç düşnmezdim 
          

Kendimi bok gibi hissediyorum. Güzel bir gün geçiriyorum işte arkadaşlarımla, kuzenlerimle vs sonra akşam eve geliyorum sanki mutlu olmamam gerekiyomuş gibi bütün güzel günün acısı çıkıyor. Çok yorgunum durumumun farkında olanlar bile görmezden geliyo ne yaptım ki ben

Bazen ficlerdeki ana karakterler gibi üniye geçtiğimde bir iş bulup hem üni okuyup hemde çalışmak, kendim küçük bi eve çıkıp herkesten uzaklaşmak istiyorum. Sadece kardeşlerim ve arkadaşlarınla görüşeyim geçrekten çok gzüel olurdu

Yaptığım seçimlerin amk

Şey selam pinterest ya da snapin ne?

1 günde 2 bursluluk sınavına girmeyen de ne biliyim yani