මට මං විතරක්ම උන්නු සමහර වරුවල මං හිතුවෙම බලාපොරොත්තු විතරක්ම එක්ක ඉදිරියට එන ඔය පියවරක් ගානෙ, දෙගිඩියාවෙන් මං පියවර දෙකක් පිටුපසට ගන්න විදිහ ගැන. ඒ පිටුපසට ගන්න පියවරක් ගානෙ, මගේ මූනෙ දෙගිඩියාවෙන් ඇඳෙන හැම රේඛාවක් ගානෙම ඔයා හිතන්න ඇති ' මං එයාට හොඳ මදිද?! '.
නෑ.!
ඔයා තරම් මගෙ හීනවල පරිපූර්ණ ආත්මයක් මං දැකලා නෑ සත්තයි. ඒ හැඟීම ම මාව පසුපසට අදිනවා විශ්වාස කරන්න. ඔයා ඒ හීන වල පරිපූර්ණව හුස්ම ගන්න විදිහ, ආඩම්බර කම පොඩීයට මාත්රා වුන අහින්සකකමින් හිනා වෙන විදිහ, මාව තේරුම් ගන්න විදිහ, හීනයකට එහා රියලිටියකට කෑදර කරවන ඒ අමුතු උණුහුම මාව පිටුපසට අදින බව විශ්වාස කරන්න. ඒ හැම තත්පරයක් ගානෙම මට මගේ අපරිපූර්ණ ආත්මය සිහි කරනවා. මගේ හිස් කාන්තාර, කඩතොලු ගොඩාක් එක්ක වස්සානයක් ලාවට ගෑවුනු ජීවිතේට ඔයා කොච්චර පරිපූර්ණ ආත්මයක්ද කියන එක මතක් කරනවා.
ඉතින් මං පසුපසට පියවරක් ගන්නවා.
ආයෙත්!
ආයෙමත්!
ඔය පරිපූර්ණ ආත්මයේ හෙවන ජීවිතේ තියන එකට ආඩම්බරෙන්, නමුත් අයිති කරගන්න තරම් දෙගිඩියාවෙන් මන් ආයෙත් පියවරක් පිටුපසට යාවි.
මන් ආදරෙයි!
ඔයාගෙන් ඈතට ගන්න පියවරක් ගානෙම!❤️
~ chaarvi
