මා හදවත සිසිරයේ හිම මිදුණු , නිසි ලෙස හඳුනාගත නොහැකි මං මාවත් ඔස්සේ හිතුමතේ සක්මන් කරයි. කතරක දී මිරිඟුවක ඡායාවන් මතුවන්නා සේ, සිහින් අව් රැල්ලක ඡායාවන් ඉඳහිට මේ සා සිසිල් ශීත ඍතුවේ මා රවටන්නට මෙන් එබිකම් කර බලයි. ඉඳින් මා ද ඒ අව් රැල්ලට රැවටෙමි. ගල් ගැහෙන සීතල පරයා ඒ මෘදු වූ උණුසුමට පෙම් බඳිමි. මා හට වසන්තය නුහුරුය. බොහෝ විට මාගේ දිවියේ සිසිරයෙන් පසු එන්නේ කාෂ්ටක ගිම්හානයයි. නැතහොත් මලානික වූ හේමන්තයයි. නමුදු යටි සිත නිරන්තරයෙන් ලොබ බඳින, වස්සානයේ සෞම්ය අව් රළට මා හදවත මොහොතකට හෝ සනසන්නට අමතකව ඇත. නැතහොත්, අමතක වූ ලෙස රඟපානවා ඇත. නමුදු කෙදිනක හෝ ඒ පහස විඳින්නට මගේ සිත නොඉවසිල්ලෙන් බලා හිඳී. එසේ පැවසුව ද, මා සැලකිය යුතු කලක සිට ඉවසාගෙන සිට ඇති බව මා හටම පෙනෙයි. මා ද වස්සානයේ සැරිසරන්නට ප්රිය කරමි. කුඩා මල් කිණිති පූදිනු දකින්නට කැමැත්තෙමි. මා නිරන්තරයෙන් දකින්නේ වියලී ගිය ගස් අතු හෝ කොළ හැලුණු මහපොළොව හෝ පරවී බිම වැටුණු මල් පෙතිය. කාල චක්රයේ එක් සුන්දරතම අවදියක් නිරන්තරයෙන් මා හට මඟ හැරී ඇත. සීතල හිම වලින් මන්දිර තනන්නට මා වෙහෙසෙමි. නමුදු එහි ඇත්තේ මා හදවත ගල් කිරීමට හැකි සිසිලසක් බව සිහිවද්දී එවන් සිතුවිලි මුලිනුපුටා දමමි. කෙදිනක හෝ වස්සානයේ කාන්තිමත් අව් රැල්ලක් මා සොයා එතැයි මා බලාපොරොත්තු පොදි බැඳ බලා සිටිමි. නමුදු, සූදානම් නොවෙමි. මන්ද, කෙදිනක හෝ මා නිදනා සදාකාලික සයනය මේ සිසිරයේ තිබිය හැක. මින් මතු උදාවන ග්රීස්මයක තිබිය හැක. නැතහොත් මලානික හේමන්තයක තිබිය හැක. එය වස්සානය වෙතැයි මා සිහින නොදකිමි. එබැවින්, විටින් විට සිසිරයේ පායා, මා හා සිනාසී ළමැදට තුරුලු කර, තප්පරයකට හෝ මා සැනසූ සිහින් ආදරණීය අවසන් අව් රැල්ල, නුඹ මට වසන්තයක් මය. මා තවම ඒ නොපීදුණු මල් කැකුළමය.
Vedh Nayon ...
