Ξέρω ότι θα ακουστώ σαν την κάθε σπαστική φιλόλογο που έχουμε στο Γυμνάσιο και το Λύκειο, αλλά ώρες ώρες ακούω ελληνικά, που όμως δεν είναι ελληνικά. Ίσως και να είναι κάποιο δικό μου κόλλημα, (pet peeve που θα έλεγαν και στο Αμέρικα) όμως ορισμένες λέξεις δεν χρειάζονται πληθυντικό. Έχω για κάποιο λόγο την εντύπωση ότι λέξεις που έχουν μέσα τους κάποια μεταφορά κι όχι έννοια κυριολεκτική, δεν παίρνουν πληθυντικό.
Για παράδειγμα όταν φεύγει ένας άνθρωπος από την ζωή, λέμε: «θα ζεις για πάντα στις καρδιές μας», ή τώρα με τα Τέμπη καλή ώρα που γράφουν στις αφίσες: «τα κέρδη τους ή οι ζωές μας!».
Στην περίπτωση των Τεμπών βέβαια βγαίνει νόημα, γιατί σού λέει: «πολλές είναι οι ζωές των ανθρώπων, όχι μόνο αυτών των άτυχων 57». Πιστεύω όμως ότι η κάθε ζωή του ανθρώπου είναι ξεχωριστή. Όλοι αξίζουν το θαυμαστό δώρο της ζωής! Επιπλέον, ζούμε μόνο μια φορά, οπότε η ζωή είναι μόνο μια. Εκτός κι αν λέμε για τις γάτες που είναι εφτάψυχες.
Αντίστοιχα με τις καρδιές. Όποτε ακούω το: «στις καρδιές μας» ή το «στις καρδιές των ανθρώπων», φαντάζομαι έναν δολοφόνο που έχει σκοτώσει 5-6 άτομα, έχει ξεριζώσει τις καρδιές τους και τις μετράει. Μια, δύο, τρεις, τέσσερις. Αν κάτι έχει έννοια μεταφορική, όπως η καρδιά, ή η ψυχή, δεν μπορεί να πάρει πληθυντικό. Μια είναι η ζωή, μια είναι η καρδιά, μια είναι η ψυχή, ένας είναι ο παράδεισος και η κόλαση. (όπως το ονομάζει η θρησκεία) Δεν λέμε ούτε οι παράδεισοι ούτε οι κολάσεις.
Μπορεί να σκέφτομαι μόνο εγώ έτσι :") Επειδή έχω γαλουχηθεί με την ιαπωνική γλώσσα, θα αλλάξει και ο τρόπος σκέψης σε κάποιες έννοιες. Αν μιλάμε για την καρδιά, υπάρχουν δύο έννοιες. (στα σχόλια)
